Opkrabbeldossier dag 198

Hoi. Ik dacht, laat ik weer eens updaten, aangezien de laatste blogpost nog uit 2014 dateert (serieus hoor). Het voornemen om elke week minstens twee keer te bloggen en zo een vet handig overzicht te maken van wat en hoe, stond helaas niet in mijn lijstje goede voornemens voor dit jaar.

De korte reden is dat ik gewoonweg niets te vertellen had wat ik de moeite van het posten waard vond. De échte reden is dat ik het zolang heb uitgesteld, dat ik niet eens meer weet waar ik ben gebleven in het hele wegmetjeburnout-traject. Dus hier een overzicht.

– Sinds een paar weken werk ik weer fulltime. Hoe hard ik de tijd ook nodig had om op te krabbelen, al na een aantal weken werd ik helemaal gestoord van het binnenzitten. In totaal waren het achtendertig dagen die ik volledig heb thuisgezeten, ofwel vijfeneenhalve week, ofwel 0,10 jaar. Toen ben ik twee lesuren gaan werken in de week, wat ik heb opgebouwd naar fulltime in 4 maanden. Ook al roept iedereen dat het snel is, ik was thuis wel een beetje uitgekeken. Ik snap ook niet dat er mensen bestaan die vrijwillig bankzitten, brr.

– De online therapie heb ik afgerond, een tijdje geleden eigenlijk al. Dit was voor mij de ideale coaching, gezien de status waarin ik me bevond (mentaal dood, zeg maar). Daarna ben ik verder gegaan met Cesartherapie, waar ik heb geleerd dat mijn ademhaling nergens op sloeg en mijn houding leek op een zak verrotte aardappelen. Dat in combinatie met het volgende punt is werkelijk een verademing.

– Dan de dit-meen-je-niet-verandering: ik ben gestopt met roken. Echt. Drie maanden geleden ben ik (onbewust) begonnen met afbouwen, en sinds vierentwintig dagen helemaal gestopt. Het klinkt allemaal erg ‘ohh, wat knáp van je’, maar ik ben gestopt uit pure angst voor allemaal rookgerelateerde, enge ziektes enzo. Soms is angst wél een goede raadgever. Kudo’s trouwens, voor de walgelijke antirookoropaganda. Eikels.

– Ik ben tante geworden! En wel van de mooiste baby van de hele wereld*. Het is zo leuk dat overal baby’tjes geboren worden, omdat we zelf geen kinderen willen. Lekker cadeautjes kopen en oppassen enzo, maar toch elke avond lekker samen op de bank. De perfecte oplossing dus!

– We hebben gloeiendegloeiende nog stééds geen ander huis. De veertig vierkante meter van Vriendje zal de komende tijd ons onderkomen blijven. We zijn natuurlijk heus niet te veeleisend of kieskeurig hoor, maar we willen gewoon een huis met een tuin. Op het zuiden. En een ligbad. En drie slaapkamers. En een woonkeuken. Voor een normale prijs. We snappen gewoon niet waarom dat zo moeilijk vinden is, in een dorp met nog geen tweeduizend inwoners.

– Ik durf er nu eerlijk voor uit te komen: ik wandel. Met Vriendje, gewoon voor de lol. En als we geen zin hebben gaan we gewoon fietsen. Lekker tussen de lammetjes door sjeesen enzo, echt mega-relaxt. Om in de zenmodus te blijven doe ik om de dag nog braaf yoga. Kijk, ik smokkel heus weleens een dagje, maar dat is alleen als Vriendje er niet is om me een megaharde schop onder m’n reet te geven.

So far, so good dus. Al ben ik er nog lang niet, ik ben allang blij dat ik weer normaal boodschappen kan doen en niet meer als een kip zonder kop rondren. Niet alles is weer terug naar het oude. Waar ik een jaar geleden nooit voor twaalf uur ’s avonds sliep, vallen mijn ogen nu tussen negen en tien uur al dicht; ik red het niet meer met zes uur slaap. Mijn hoeveelheid energie is nu ongeveer gelijk aan die van een niet-adhd’er, al lijkt dat nog steeds wel iets meer te worden. Kortom, ik weet niet hoe ik er uiteindelijk uitkom, en wat er van bovenstaande punten over een paar weken terecht zal komen. Maar ach, alles is beter dan honderdachtennegentig dagen geleden.

* Dat zei ik ook van m’n petekindje, maar dat is inmiddels geen baby meer dus dat telt niet.

Follow on Bloglovin

4 gedachten over “Opkrabbeldossier dag 198

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Loading Facebook Comments ...