Opkrabbeldossier dag 21 t/m 37

Ik weet niet meer precies hoe het verhaal begon, maar het eindigde met een door mij ingehuurde huurmoordenaar die ik op het laatst toch maar wilde annuleren. Ik zal nooit weten of me dat gelukt was; vlak voordat ik mijn beste vriendin wilde bellen (want politieagente en die weten altijd alles) werd ik badend in het zweet wakker met de hartslag van een spitsmuis*.

Het voordeel van een nachtmerrie is dat je weet waar al die vage shitklachten vandaan komen. Ik bedoel, ik weet zeker dat ik in het echt ook zo paniekerig zou worden als die dingen me zouden overkomen. (Dit is overigens pas de vierde of vijfde echte nachtmerrie die ik ooit heb gehad; ik ben an sich een goeie slaper en droom over het algemeen alleen maar leuke dingen.) Ander voordeel is dat ik inmiddels zo gewend ben aan angstaanvallen overdag, dat dat hele kleine stukje herkenning toch bijdraagt aan de relativerende donderpreek naar mezelf toe. Nadeel is dat ik me door zulke momenten realiseer dat het helemaal niet normaal is om hier dag in, dag uit last van te hebben. Maar daar is wat op gevonden: therapie! De enige vormen van therapie die ik ooit heb gehad, waren met name gericht op ADHD (837 therapeuten, psychologen en/of psychiaters heb ik versleten**) en angst voor spinnen (ik was 10, en mijn moeder was het zat steeds die kadavers naar buiten te bonjouren). De hoop dat ik van één van beide afwijkingen ooit verlost raak heb ik inmiddels opgegeven. Met allebei kan ik makkelijk leven, maar die stomme paniek en dat “oh boehoe, volgens mij ga ik nu écht dood”-gezemer, ben ik wel klaar. Dus een verwijsbrief halen voor een échte therapeut (grapje hoor, coach). Ik slaakte een diepe zucht bij het idee wéér bij een vreemde op een stoel te zitten, mijn levensverhaal op te dreunen in de vorm van feiten, en eigenlijk gestresster van zo’n sessie terug te komen dan heen te gaan, omdat therapeuten altijd de neiging hebben zich op een zo’n chaotisch mogelijke locatie te vestigen. Of door aan te kondigen dat ze je van je straatvrees kunnen afhelpen, maar nog niet vertellen dat ze in de Amsterdamse binnenstad gevestigd zijn. Ja, zo kan ik het ook wel. Maar voor kneuzen zoals ik is daar de ultieme oplossing: online therapie!

Toen ik bijkwam uit de slappe lach begreep ik dat het serieus bestond. Online therapie. Dat je dus vanuit je keuken al kettingrokend een fles wijn wegslampt en je ellende in een bestandje typt waar je nog een reactie op krijgt ook. Ik zie het al helemaal voor me. Ik ben de instantie gaan Googlen (www.interapy.nl, ze hebben toch geheimhoudingsplicht, ghehe), en vond louter positieve reacties. Ik gooide het in mijn Facebookgroep voor ADHD’ers, wat soms ook een beetje online therapie is, en wederom positieve reacties. Ik besloot me aan te melden, deels uit nieuwsgierigheid, deels uit wanhoop. Een dag later werd ik teruggebeld, maar omdat ik het hele idee al weer onzin vond nam ik niet op. En omdat ik nieuwe boeken had besteld die een minuut daarvoor binnen waren gekomen, want coach zegt dat ik voortaan maar één ding tegelijk mag doen. Wat best raar is, want het woord ‘tegelijk’ suggereert eigenlijk dat er meer dingen zijn. Een dag later probeerden ze het weer en was ik vastbesloten online psychisch patient te worden.

De intake (ook telefonisch, jeej) duurde een kwartiertje. Daarna kreeg ik een wachtwoord en de vraag of ik online (duh!) wat vragenlijsten wilde invoeren. Anderhalf uur later was ik klaar. Werkelijk alles wilden ze van me weten. Of ik stemmen in m’n hoofd hoorde (alleen die van mijn moeder als ik de was weer eens uit de machine vergeet te halen), of ik soms de neiging had anderen iets aan te doen (bumperklevers tellen vast niet mee) en of ik weleens denk dat ik een vliegtuig ben. Daarna werd ik gebeld voor de echte intake die ongeveer een uurtje duurde, en weer honderd keer die bevestiging of ik wel echt ben wie ik zei dat ik was, en binnen ‘enkele werkdagen’ kan ik starten. Dat was afgelopen donderdag, dus ik hoop dat het vandaag zover is!

Omdat ik de afgelopen weken echt veel mails heb gehad van andere burnouters (lullig voor jullie, maar zó fijn dat ik niet de enige ben!), vind ik het niet fair om over deze stap in opkrabbelland niets te melden. Ik heb stiekem mijn hoop erop gevestigd, ondanks de waarschuwingen van Vriendje me niet volledig vast te pinnen hierop.

Maar ook Vriendje kent me inmiddels wat langer dan vandaag, en weet ook dat dit hele gedoe met die paniek helemaal niet bij mij hoort. Af en toe een goeie angstaanval zet me weer met beide benen op de grond, maar elke dag te pas en te onpas vind ik nergens meer op slaan. Op dit moment is dat mijn enige ‘to do’ dingetje. Ik heb enorm veel geslapen de afgelopen weken, leren breien, opgeruimd op alle mogelijke manieren, veel gehuild, gepoogd te ontspannen, elke dag geyogaad (is echt een woord), leren relativeren, mn sociale leven vakkundig onder de loep genomen (lees: Facebookvriendenlijst opgeschoond) en heel erg veel nagedacht. In een maand tijd ben ik daar wel degelijk iets mee opgeschoten en deze week begin ik zelfs weer een paar uurtjes met werken.

Ik heb mezelf tot de kerst gegeven om nog meer veranderingen te merken en weer een beetje zen te worden. Lukt dat niet, dan trek ik er gewoon nog wat langer voor uit 🙂

* “Als je in verhouding naar de afmeting van het lichaam kijk, dan heeft de spitsmuis de grootste eetlust. Dit komt door zijn snelle stofwisseling, en eet dagelijks meerdere malen zijn eigen gewicht aan voedsel. De stofwisseling van een spitsmuis gaat vaak zo snel dat de hartslag 1200 per minuut bedraagt.” Bron: dier-en-natuur.info.nu

** Volgens mij zijn het er trouwens iets minder.

Follow on Bloglovin

2 gedachten over “Opkrabbeldossier dag 21 t/m 37

  1. krista

    Wat fijn om te lezen dat jij op mij lijkt!! Succes met die vreselijke angst en paniek…hier ook een angstige adhder…hihi.

    Reageren
  2. Nicetobeout

    Wauw weer wat geleerd over spitsmuizen hahaha.

    Nee serieus. Ik ben best benieuwd naar je online therapie, maar zou zelf zoiets te eng vinden. Telefonische intake enzo.. Ik heb ook mega veel nachtmerries en de meest rare dromen trouwens. Vind het wel inspirerend hoe je het stukje beschrijft wat je in een maand tijd hebt geleerd. Ik ga ook zoiets opstellen voor mezelf. Vind het helder.

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Loading Facebook Comments ...