Over mij

Ik ben 27 28, meisje/vrouw, afgestudeerd juf, en in 2011 kreeg ik de definitieve diagnose ADHD. Heel lang ben ik op zoek geweest naar een positief ingestelde website of blog hierover, maar ik heb niet gevonden waar ik naar op zoek was. Informatie van en door (terecht) gefrustreerde ouders alom, farmaceutische reclame te over en ook artikelen over het wel of niet bestaan van ADHD houden Google in hun macht. Dan maar zelf schrijven. Over mij. Over ADHD. Over de combinatie ervan. En weer over mij.

Het eerste idee voor een weblog kwam tijdens het gesprek waarin ik de diagnose kreeg. De psychiater dokter psycholoog legde mij uit dat ik het best moeilijk zou kunnen krijgen als ik ooit wilde studeren. Ook werken zou ik langzaamaan moeten opbouwen, twee dagen in de week was wel een goed begin vond hij. Dat ik inmiddels een HBO-opleiding had afgerond en al 3 jaar fulltime werkte leek voor hem als een verrassing te komen. Op dat moment realiseerde ik me dat er onvoldoende kennis was over ADHD in het dagelijks leven, ook onder hulpverleners.

Ik werk als docente in het voortgezet onderwijs. Een onmogelijke opgave met ADHD als je alle berichtgevingen moet geloven, maar niets is minder waar. De structuur die ik moet aanbrengen in mijn werk helpt mijn leerlingen, en de regelmaat die het schoolse leven met zich meebrengt helpt mij weer. Ik heb ruimte nodig, maar binnen kaders. Toch ben ik me bewust van een groot taboe op ADHD, ook in het onderwijs, vandaar dat ik nog niet onder mijn echte naam blog.

Ik heb veel geluk (gehad) met begripvolle vrienden, familie en collega’s en een coach die met beide benen op de grond staat. Niet iedereen in mijn omgeving kent overigens de link tussen mij en ADHD; mensen die niet dagelijks met mij te maken hebben zullen er totaal geen baat bij hebben om te weten wat er allemaal in mijn hoofd omgaat. Ook zij die hun scepsis niet onder stoelen of banken steken hebben geen idee hoe mijn leven eruit ziet. Het hoeft ook niet, iedereen heeft recht op zijn mening. Het zijn juist de positieve reacties van mijn omgeving die mij ertoe gezet hebben toch deze weblog te beginnen. En mijn coach, die mij vertelde dat ik maar eens wat meer moest gaan schrijven. Ik denk trouwens niet dat hij een complete website bedoelde.

Het label heeft voor mij zowel deuren geopend als gesloten, en paradoxaal genoeg mij ook rust gebracht. Juist nu ik weet waar ik nogal vaak tegenaan loop, heb ik heel erg veel dingen kunnen verklaren en weet ik in welke hoek ik oplossingen en handvatten kan vinden. Aan de andere kant ben ik vaak verdrietig omdat ik nu ook weet dat het niet meer overgaat. Dit is geen fase waar ik even doorheen moet. Dit ben ik.

Ik wil hier middels mijn verhalen verduidelijken hoe de ADHD zich bij mij uit. Ik heb geprobeerd de niet-ADHD-gerelateerde dingen weg te laten maar ik ben nogal slecht in filteren. Daarom wil ik nogmaals benadrukken dat veel dingen hier puur op mij van toepassing zijn, ondanks de herkenbaarheid. Vaak wordt vergeten dat iemand niet alleen maar ADHD heeft, maar ook nog een eigen persoonlijkheid. Voor diagnoses, hulpverlening, checklists, discussies over pillen en al nog meer verwijs ik graag naar andere websites. Ik ben helaas geen dokter, dat zou ook niet goed zijn voor de maatschappij.

Desondanks zijn reacties op mijn blogs van harte welkom 🙂

13 gedachten over “Over mij

  1. stuiterbal

    Interessant dat je een taboe gevoel ervaart voor iemand die in het onderwijs werkt. Mag ik er hiermee vanuit gaan dat je werkgever niet op de hoogte is van je ADHD ? Zelf werkend in het onderwijs en recent de diagnose ADHD gekregen, ben ik razend nieuwsgierig hoe jij met je nakijkwerk en ellenlange vergaderingen omgaat.

    Reageren
    1. Lotus Bericht auteur

      Hai stuiterbal,

      Mijn werkgever is zeker op de hoogte van mijn ADHD. Op advies van de bedrijfsarts maak ik gebruik van de faciliteiten die er zijn voor ADHD’ers (bijv regelmatig rooster, vast lokaal, etc). Ik doelde eigenlijk meer op leerlingen en ouders, hoewel ik de laatste tijd merk dat hun reacties eigenlijk wel meevallen.

      Nakijkwerk doe ik zo snel mogelijk, liefst dezelfde dag. Helaas lukt dat niet waardoor er nu weer een giga stapel ligt te wachten. Thuis in de werkkamer lukt niet; als er geen prikkels zijn dan bedenkt mijn hoofd ze zelf. Op één of andere manier vind ik nakijkwerk niet vervelend, maar ik kan het niet ‘even tussendoor’ doen. En de meeste van mijn directe collega’s weten ook dat ik soms last heb van de ADHD. Met vergaderingen neem ik nog altijd Ritalin, anders krijg ik inhoudelijk niets mee. Ook kan ik vaak even naar het toilet, iets kopiëren ofzo. Dat is het voordeel van het ervoor uitkomen 🙂

      Reageren
    2. Julie Houben

      Hoi Lotus,

      Briljante blog. Geestig, herkenbaar, positief. Ik tip hem aan onze lezers in de komende Impulsief, die eind juni uitkomt.

      groet, Julie Houben
      hoofdredacteur Impulsief

      Reageren
      1. Lotus Bericht auteur

        Hai Julie,

        Wat leuk dat je dat wilt doen!

        Soms is het tijd voor positieve dingen, dat zullen ADHD’ers als geen ander weten 🙂

        Reageren
    3. silvia kroes

      Ik heb een aantal tweets geplaatst over adhd en dat ik er al 53 jaar mee leef!! Mensen met adhd zijn verslavingsgevoelig. Ik ben ook verslaafd geweest. Hoe meer ik er acher kwam dat ik juist heel goed was in bepaalse dingen en soms een kluns. Tja is het het nu eenmaal. Ik weet wel hoe meer er over de ( ziekte ) wordt gesproken een erger je je gaat voelen. Nee !! De positieve kanten van de adhder moeten benadrukt worden en aceptatie dat je gewoon jezelf kan zijn. Het gezin van het meisje moet andere voorlichting krijgen!! Waarom geen oude adhd er die al lang op de hoogte is van wat het meisje voelt!! Schakel ervaringsdeskundigen in b.v. En pillen UITDENBOZE!! Vooral nog bij niet ontwikkelde hersenen.

      Reageren
  2. M

    Hoi
    Ik heb jouw schrijfsels net ontdekt. Mijn partner is dit jaar op 39-jarige leeftijd bij de psychiater terecht gekomen. ADD was het verdict, een combinatie van Ritalin en coaching voorlopig de oplossing om zijn leven weer op de rit te krijgen. Want dat was de aanleiding om hulp te zoeken: het gevoel te hebben dat het niet meer lukte (en ik hem totaal niet snapte).
    Ik ga jou volgen, ik herken namelijk veel. Hij gaat dit waarschijnlijk niet lezen, want dat vergt teveel concentratie ;).

    Als niet AD(H)Der, maar wel als taalgek, wil ik je nog zeggen dat je ontzettend leuk schrijft :)!

    vriendelijke groet
    M

    Reageren
  3. indy

    Mooie blog Lotus.
    IK heb zelf een informatieverwerkingsstoornis 🙂
    Voor mij is het meer innerlijke ADHD, oftewel volwassenen ADHD. WAt voor mij erg goed helpt is hardlopen en veel dingen bewust gaan negeren die je storen. Muziek, media etc zijn slecht mediums waar mensen veel afleiding in zoeken. IK heb mezelf niet voorgenomen om ritalin te gebruiken omdat ik dan niet me echte innerlijke rust kan vinden. GEcondoleerd met Coco, erg jammer. IK heb zelf ook een kat. Dieren zijn stabiele wezens waarin een zeer vredige gebalanceerde rust zit, dat was waarschijnlijk een fijne steun voor je. HOpelijk vind of heb je weer een lieve kat. VOor mij is de kat een tijdloze vriend waar ik mijn kop op nul bij kan zetten.
    GRoeten van een lezer!

    Reageren
  4. dutchskippy

    Op mijn 47ste diagnose gekregen. Voor mij fijn om een label te hebben. Ik doe nu een aantal zaken bewust niet omdat ik nu begrijp waarom het mij zoveel moeite kost om een sportdag in elkaar te draaien, meer slaap nodig heb als een ander etc. Het niet fijn vind om naar verjaardagen, feestjes enz te gaan. En wel meer kan dan een ander. (en oeps wat heb ik nou weer gezegd, aangeboden, gedaan)110 hobby’s hebben en daar allemaal tijd voor hebben? In staat ben een gezin draaiende te houden met 5 kinderen of meer (eigen en pleeg). Af en toe nog wat voor groep 1/2 te staan en moeiteloos allerlei improvisaties te verrichten.(en niet alla minuut het rooster aan kan passen)
    En eigenlijk niet snap waarom alle andere mensen geen adhd hebben, het heeft zoveel voordelen, je bent van zoveel markten thuis. En dankzij de medicatie in aan het eind van de dag niet op in storten sta en ook ’s avonds nog wat kan ondernemen en nauwelijks meer droom.

    Reageren
  5. Hollenofstilstaan

    Herkenbaar! Ik werk ook in het (hoger) onderwijs en dat gaat prima. Zolang ik maar genoeg rust neem tussendoor. Lesgeven lukt mij alleen als ik heel veel structuur aanbreng, maar dat vinden de studenten vaak alleen maar prettig. Wel betekent het dat ik gemiddeld langer met de voorbereiding bezig ben dan collega’s. Ook pauzeer ik vaak niet in de docentenkamer; ik ga liever naar buiten. Of ik zoek een rustig plekje op.

    Bij mij op mijn werk weten ze overigens niet dat ik ADHD heb, dus ik onderschrijf je stelling dat het ‘nog steeds een taboe is’ absoluut. Ik denk echter dat dit niet specifiek voor het onderwijs geldt; volgens mij speelt dit dilemma binnen vrijwel alle sectoren op. Ik heb er dus voor gekozen om het niet te vertellen, tenzij het relevant wordt. Dat komt ook omdat ik een tijdelijk contract hebt. Helaas is het niet anders. Veel succes met je blog!

    Reageren
  6. Lianne

    Ha wat leuk deze blog!
    Na nu ongeveer 2 a 3 maand als ADHD-er door het leven te gaan (oh en ja ik ben nu 26 jaar) was ik benieuwd naar ervaringen van anderen en tips en misschien toch een beetje erkenning voor mezelf dat ik er toch echt niets aan kon doen dit weekend dat ik én mijn portomonee én mijn tas was kwijt geraakt en ook nog eens een afspraak compleet was vergeten. Maar wat is er weinig op internet! Of misschien zoek ik niet zo goed… (er staan ondertussen al wel, even tellen… ik denk iets van 30 tabbladen open hier…)
    Maar ik ga je blog volgen! Je schrijft leuk, herkenbaar en lekker enthousiast! daar hou ik van!
    Ik ben benieuwd of jij misschien nog handige sites of iets dergelijks weet als ervaringsdeskundige! Want ik ben nog een newbie, maar wil wel graag leren!

    Groetjes! Lianne

    Reageren
  7. Emily

    Hey Lotus,

    Ik heb onlangs je blog ontdekt en ik heb er veel aan! Ik ben een meid van 22 en weet sinds een halfjaar dat ik ADHD van het onoplettende type heb. Mijn familie leest je blog nu ook soms zodat ze mij ook wat beter kunnen leren te begrijpen, want ik snap het zelf vaak ook allemaal niet :p

    Ik zat te kijken op je blog en kwam een interessante titel tegen; ADHD & Angst. Helaas is de post beveiligd, is hij bedoelt voor geïnteresseerde ogen of liever privé? Ik heb nogal wat met angsten te kampen en ben benieuwd naar hoe jij ernaar kijkt.

    Mijn mail heb ik ingevuld, dus als je mij zou willen mailen met je antwoord ben ik heel blij 🙂

    Ik hoop dat je nog lang blijft door posten!

    Groetjes Emily.

    Reageren
  8. Eline

    Hi Lotus,
    Zo herkenbaar, als zelf ADHD-ster 🙂
    Ik ga waarschijnlijk niet je hele blog lezen/volgen, wegens te veel concentratie nodig, maar tussen de werkgerelateerde activiteiten door kan ik, wederom wegens de concentratie, wel eens een luchtige afwisseling gebruiken. Ik heb een bureaujob als planner, die mij enerzijds wel uitdaagt, maar anderzijds heb ik altijd het gevoel dat ik nooit genoeg werk kan hebben om mijn dag volledig mee te vullen. Ik heb het gevoel dat ik hetdubbel presteer van mijn collega’s, en dan nog voldoende tijd heb om de volledige krant online te lezen, en om de 10 minuten mijn sociale media te checken (waar ik o zo verslaafd aan ben).
    Ik heb een schat van een vriend, nog niet zo super lang (4 maand eergisteren, om precies te zijn), en ook op relationeel vlak heb ik hetzelfde onverzadigbaar gevoel. Ik kan nooit genoeg aandacht krijgen van hem, zeg hem minstens 10x per dag hoe graag ik hem zie, en wil wanneer we samen zijn (zo goed als elk vrij moment dat ik heb) het liefst van al onafgebroken knuffelen 😀
    Misschien een geluk dat hij in het leger zit, en telkens 2 weken weg 2 weken thuis is, waardoor ik hem niet kan verstikken met mijn overenthousiaste zelf, waardoor in mijn verleden wel meer relaties zijn afgesprongen. Ik kan het gewoon niet helpen, als ik een emotie ervaar, ervaar ik die in mijn ogen x10, en wat erin zit MOET er uit, al is het dus 10x per dag …
    Bij deze, een kleine ervaringsbijdrage, inderdaad fijn om eens neer te pennen 🙂

    Veeeel liefs en doe zo voort !! :-*

    Reageren

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Loading Facebook Comments ...