Tagarchief: ADHD

Eénentwintig uur vierenveertig

Sommige dingen kun je aan wennen, maar dat maakt ze nog niet makkelijker. Voor een ADHD’er zijn er verschillende plekken die ik als hel op aarde beschouw. Uitverkoop bij grote warenhuizen bijvoorbeeld. Festivals. En Schiphol. Ik hou echt van ruimte, mensen, kleuren en vliegtuigen, maar als ze allemaal tegelijk bij elkaar komen gaat mijn hoofd protesteren.

Voordat ik gister Vriendje ophaalde van Schiphol heb ik het weloverwogen besluit genomen (lees: ik heb getost) om ook dit zonder Ritalin te doen. Ik was nu al zó ver, dit zou de vuurdoop moeten worden. Als ik dit zou overleven was ik van de ADHD af en kon ik weer normaal verdergaan. Twee dagen geleden had ik al een überstrak schema in elkaar geflanst zodat ik precies wist hoe ik foutloos de vrijdagmiddag zou draaien. Totdat de vliegmaatschappij roet in het eten gooide en Vriendje mij belde met de vraag of hij vertraging had. Ik zal de ellende besparen, maar om een lang verhaal kort te maken, in vier uur is de aankomsttijd zo’n acht keer veranderd. Weg planning, weg rust, hallo ADHD.

De afspraak met mijn hoofd was dat Vriendje om 21:00 zou landen. En als ik door de wispelturigheid van een cheapass vliegmaatschappij om 21:00 nog thuis zit, raak ik in de war. Zo goed en kwaad als ging heb ik het hele schema de hoeveelheid vertraging in minuten vooruitgeduwd. ‘Eénentwintig uur vierenveertig, éénentwintig uur vierenveertig, éénentwintig uur vierenveertig,’ was mijn nieuwe mantra voor deze vrijdagavond. Ik knalde het zoveelste zorgvuldig opgezette schema in de kliko en begon opnieuw. Easyjet was het er niet mee eens en besloot er een kwartier bovenop te gooien. Schema weg, en weer opnieuw. ‘Tweeëntwintig uur zeven,’ dat moest het worden en exact vijfenveertig minuten eerder besloot ik in de auto te stappen.

Ik ben een lul met parkeren, voornamelijk omdat ik altijd verdwaal en alle auto’s in zo’n kelder op elkaar lijken. Ik zocht een plekje zo ongeveer naast de landingsbaan, maakte er een foto van, activeerde mijn ‘Dude, where’s my car’-app en holde naar boven. Tweeëntwintig uur vijftig is de laatste update volgens de Schiphol-app, met de groetjes van Easyjet. Ik dacht dat ik zou ontploffen, vooral omdat ik nog veertig minuten zou moeten wachten. Wachten!

imageSchiphol vind ik mooi, maar het zou nog mooier zijn zonder al die mensen en kleuren en geluiden. Ik loop de trap op, knal de deur open en heb echt geen idee waar ik ben. ‘Arrivals’ lijkt me wel een handige optie, dus op m’n slippers loop ik de bordjes achterna. Na een minuut of vijf bedenk ik me dat dit eigenlijk wel meevalt en vraag ik me af waar die antipathie jegens dit vliegveld toch vandaan komt. Tot ik de roltrap afloop en in de hal terechtkom. Ineens weet ik het weer. Overal lopen mensen te haasten, ik hoor verschillende muziekstijlen door elkaar, treinen die aankomen, borden die van informatie wisselen, gesprekken, omroepbellen, toeters en heel even denk ik dat ik dood ben gegaan en dat dit de hel is. Ik heb geen idee waarom ik hier ben en maak rechtsomkeert.

Bovenaan de roltrap weet ik het weer. Vriendje halen. Ik twijfel nog om hem te appen dat ik in de file sta / mijn auto kapot is / ik in slaap ben gevallen, zodat ik hem kan vragen met de trein terug te gaan. Dan bedenk ik me hoe ik me zou voelen als iemand mij dat zou flikken en de gedachte daaraan maakt dat ik weer terugloop de hel hal in. Arrivals 4. Bingo! Als een zombie loop ik richting het grote bord dat echt zo ver mogelijk bij mijn roltrap vandaan staat. Ik probeer de lijnen op de vloer te negeren, maar ze creeën een waar delirium. Ik zoek al lopend mijn zonnebril om de lichten tegen te houden en afleiding te zoeken. Na anderhalf uur lopen ben ik er. De hoeveelheid mensen is een fractie van net en de geluiden lijken gedempt.

Nu echt een half uur later klinkt het rustgevende geluid van Vriendje die smst. Het goede nieuws is dat ie geland is, het voor mij slechte nieuws is dat ie nog in het vliegtuig zit. Ik probeer uit te rekenen hoe lang het zal duren om die slurf uit te lopen naar mij. Ik zet hoog in op twintig minuten en check voor de zoveelste keer als afleiding mijn Facebook. Nadat zo’n twintig wachtenden voor mij weer herenigd zijn met hun vriendjes, realiseer ik me dat ik de mijne toch meer heb gemist dat ik had verwacht. En in de tijd dat ik alle leuke herinneringen weer heb opgehaald, zijn de twintig minuten voorbij en ben ik niet meer alleen.

Het is moeilijk uit te leggen hoeveel impact zo’n avond op mij heeft. Ik weet dat ik de hele dag nodig heb om bij te komen en dat ik hoop dat morgen alles weer normaal is. Dat bijkomen bestaat uit niet veel meer dan kettingrokend en huilend met de gordijnen dicht en al het geluid uit proberen om alle impulsen een plekje te geven. Ik benijd Vriendje dat hij na een nog stressvollere avond en een goeie nachtrust weer op het voetbalveld staat, maar meer dan dat ben ik ontzettend trots op hem.

De hel die ‘shoppen op zaterdag’ heet

Zonder Ritalin de zomer in, dat was ongeveer mijn hele bucketlist sinds een paar maanden. Ik zocht naar een goed moment om alles in de kliko te tyfen en weer normaal te doen zonder adhd en alles dat erbij kwam kijken. Twee weken duurde het hele avontuur, en toen kon ik echt niet meer.

Zoals het een goede adhd’er betaamt ga ik natuurlijk geen goede voorbereiding treffen, maar besluit ik op een zaterdagavond bij Vriendje thuis om de volgende dag maar gewoon geen Ritalin meer te nemen. En eerlijk is eerlijk, de eerste week verliep eigenlijk wel ok. Week twee daarentegen was een beetje druk. In mijn achterhoofd hoor ik coach al mopperen dat ik misschien niet de beste week had gekozen voor mijn nieuwe uitdaging, maar als hij dat van tevoren had gezegd zou ik toch niet geluisterd hebben. Mijn laatste vrije avond alleen is inmiddels tien dagen geleden, dat zou er ook wel iets mee te maken kunnen hebben.

Alle drukte en chaos had ik vakkundig weten uit te stellen tot afgelopen donderdag, toen mijn hoofd midden in een hectische werkdag besloot dat het genoeg was en niet meer wilde werken. “Pak je rust,” was het mantra van alle coaches die ik had versleten. Dus ik heb alles gelaten zoals het was en ben naar huis gereden. Ik kan me niets herinneren van de rit naar huis, alleen dat ik zo helder was om eenmaal thuis de wekker een half uur later te zetten en bijna als herboren wakker werd. Ik had weer iets energie en ben teruggegaan naar het werk. Ruim een dag kon ik weer vooruit.

imageZaterdag en zondag was gereserveerd voor Vriendje, want zo doen wij dat. Plannen. “Ik wil je zien!” appte hij vrijdagavond lief. “Ik jou ook,” kwijlde ik door de telefoon terug. “Hoe gaan we dat doen?” “Kom hier! Gaan we morgenochtend terug naar jouw huis,” was zijn reactie. En een half uur later zat ik in de auto. Want ook dat is een beetje adhd dat goddank hartelijk wordt toegejuichd. De vrijdagmiddag alleen thuis leek me wel genoeg om weer een weekend vooruit te kunnen, maar vrijdagnacht sloeg werkelijk nergens op. Mocht het bestaan van adhd-aanvallen nog niet zijn erkend, dan bij dezen. Niet één tornado, maar wel honderd. Ik wist zeker dat niet alleen mijn hoofd, maar ook de rest van mijn goddelijke lijf uit elkaar zou spatten door alle chaos die allang was verdwenen. Des te groter was te opluchting toen ik zaterdagochtend uiteindelijk levend wakker werd met mijn hoofd nog intact.

“We moeten shoppen,” bedacht Vriendje op deze zonnige zaterdag. Ik lachte nog een beetje lief, zodat hij zelf wel de absurditeit van dit achterlijke idee zou inzien, maar er ging geen kwartje vallen. “Neem je pillen in,” commandeerde hij nog toen we beiden in onze eigen auto de bewoonde wereld weer inreden. Wel godver. De eerste helft van de rit bedacht ik allemaal smoesjes om niet te hoeven winkelen, maar toen de bijna onder dwang ingenomen pillen begonnen te werken begon ik er zowaar een klein beetje naar uit te kijken. De laatste keer dat ik echt heb geshopt is denk ik twee jaar geleden. Al die tijd kwam ik weg met het crisis/geld-is-op smoesje, maar ook die vlieger ging nu niet meer op. Ik moest shoppen. Op zaterdag.

Vijfhonderd winkels duurde het toen we uiteindelijk teruggingen naar de eerste winkel om de kleding te kopen waarvan we allang wisten dat die het zouden worden. Honger en uitwerkende Ritalin is een rukcombinatie, maar Vriendje was me voor door me mee te nemen naar een beschut terras voor de lunch. Een half uur en 15 mg later was ik klaar voor het tweede deel. “We gaan naar huis,” knipoogde hij een uur later lief toen ik stond te zenuwen in de rij van de kassa in het oversized warenhuis in de stad. Het was nog steeds zaterdag. Ik hoefde niet eens te zeggen dat ik het na een paar uur al zat was, hij snapte het wel. Eenmaal thuis was alles weer ok. Biertjes drinken op het balkon met de leukste man is het antwoord op alles. “Ging goed he!” Zei hij lief. “Ik ben supertrots op je,” en dat wilde ik even horen.

Moraal van dit verhaal, ik heb nog steeds een haat-liefdeverhouding met die stomme Ritalin. Ik weet niet of het de oplossing is voor alles. Vanmorgen besloten we dat het niet nodig was en dat klopte. De middag begon op het terras in de zon en nog steeds voelde ik me relaxt. Zo kon het dus ook. Doordeweek daten zit er voor mij nog niet in, maar de komende weekenden zijn door ons beiden gereserveerd. “Ik hoop dat je met koninginnedag wil komen,” riep hij een paar weken geleden al. “Maar misschien dat het te druk is voor je.” Ik snapte wat hij bedoelde, maar ik wilde geen dingen meer afzeggen of laten schieten omdat het heel misschien wel eens té druk zou kunnen zijn. Dit weekend hebben we overleefd. Niet alleen ik, maar ook hij.

Voor hem moet dit ook niet altijd leuk zijn, ook al zegt hij van wel. Halsoverkop terug moeten omdat ik weer een keer word overvallen door de chaos van buitenaf. Niet te ver vooruit kunnen plannen omdat mij dat benauwt. Niet meerdere dingen op één dag ondernemen, omdat ik anders de structuur kwijtraak. Maar na de afgelopen maanden kan ik niets anders dan zeggen dat ik ook ontzettend trots ben. Op mijn vrienden die het vaak met me te stellen hebben, maar ook op hem. Voor zijn geduld, begrip, oplossingen en vooral heul veul liefde.

Verrassing

Lief dagboek,

Ik heb een hele drukke, maar best leuke week gehad en daardoor ben ik een beetje vergeten te bloggen. Kijk, ik heb sindskort een vriendje en daardoor heb ik geen tijd meer voor andere dingen. Eigenlijk is dat helemaal niet waar, maar ik wilde gewoon even vertellen dat Date nu Vriendje is geworden. Vet leuk! En het is superlekker weer buiten en iedereen is blij enzo en oh ja, ik neem sinds vorige week ook geen pillen meer.

imageEn zoals ik in mijn laatste blog al schreef, had ik beloofd om Vriendje zaterdagavond met de auto op te halen in de stad. Zaterdagavond… Stad… Dat dus. Hij had netjes verteld waar ik moest zijn en ik heb op mijn beurt netjes doorgegeven hoe laat ik wegreed. Ik was alleen even vergeten dat niet elke binnenstad geschikt is om op zaterdagnacht rustig aan de kant van de weg te wachten tot meneer de auto heeft bereikt, dus nadat ik hem stoïcijns voorbijreed was het tijd voor de eerste hulplijn, en belde ik Vriendje op. “Hou maar rechts aan tot je ergens stil kan staan, ik loop die kant wel op,” zei hij lief. Mooi, dat scheelde weer een stressfactor. En na tien minuten stond ik tussen een politiebureau en wat rode lampjes in. Na twee pogingen van twee vreemde mannen om mijn auto te openen, kwam Vriendje me redden. Zoals het hoort.

“Blijf je morgen voetbal kijken?” Vroeg hij toen we eindelijk op de bank zaten. “Nee gek, voetbal is stom.” Pas toen ik naar hem keek bedacht ik me dat het een uitnodiging was die ik al had afgeslagen voordat ik erover nadacht. “Grapje. Tuurlijk blijf ik,” herstelde ik snel. En ik bleef inderdaad. En weet je wat we die dag gedaan hebben? Helemaal niets! Voetbal gekeken, biertjes gedronken, gelachen, gegeten, en allemaal dingen die je alleen met je vriendje mag doen. Verder niets. En het was heerlijk. Ik had even geen werk, geen afwas, geen verplichtingen, geen todo-lijstje en geen adhd. Ik was zelfs zo relaxt, dat ik de hele dag niet heb gerookt. Ik bedoel maar.

Maar toen Vriendje na het eten voorzichtig zei dat ik best nog een nachtje kon blijven slapen, kwam mijn hele planning weer in me op. Alsof ik op maandagochtend eerst naar huis zou gaan en dan nog naar mijn werk!? Ik bedoel, zoveel planning en stress kan zelfs ik niet aan. Maar als je flieft bent dan heb je zelfs dat er voor over, dus ik lachte lieflijk en mompelde iets terug. Ok. Planning. Ik rekende uit dat ik maar een uur eerder mijn zijn nest uit zou moeten, naar mijn huis zou rijden, spullen pakken, poez aaien, en op naar het werk. Dat zou moeten lukken, volgens mij functioneert half Nederland zo in de lente. En inderdaad, het lukte! Stressloos kwam ik op mijn werk aan en, belangrijker nog, ruim op tijd.

imageHoe leuk ik Vriendje ook vind, na twee dagen weer een avond thuis zijn is soms echt the best. Dus ik ben lekker een avond verdwaald op internet en heb daar allemaal leuke dingen gevonden die ik in mijn huisje wilde hebben en ik vond leuke cadeautjes voor mijn wijnclubvriendinnetjes. Die zou ik morgen wel bestellen, maar dat geduld had ik niet. Na poging één verscheen er een beeldvullende foutmelding op mijn scherm en besloot ik maar te gaan slapen. Dus toen ik de volgende dag vrij was, sjeesde ik in één streep naar de stad om dan maar in een niet-online winkel te kopen wat ik wilde. Toen ik binnenkwam vroeg ik me af waarom ik dat niet vaker deed en toen herinnerde ik me weer dat ik dat niet meer durfde. Ik glimlachte een beetje en besloot wat langer in de winkel te blijven dan nodig, dus kocht ik gelijk maar een horloge om te zien hoe lang dat nou echt was. Ik geloof dat ik de laatste adhd’er was die nog zonder liep, dus dit was echt een noodzakelijk iets. Blij met mijn nieuwe aanwinsten reed ik terug toen ik op mijn neue horloge zag dat ik nog maar drie kwartier had voor de volgende afspraak. Gelukkig had ik geen ruk zin om te koken, dus een tussenstop bij de lokale snackbar was volledig geoorloofd.

Nadat ik had besteld ging ik zitten. Raar, dat ik nog nooit echt hier binnen was geweest. Misschien kwam dat omdat ik altijd van tevoren doorbelde wat ik wilde hebben en dat stipt op tijd kwam ophalen. Omdat ik een hekel heb aan wachten. Zó erg, dat ik dat soort dingen dus doe. Maar nu was het anders, want ik zat daar rustig totdat mijn voedsel klaar was. Eenmaal thuis keek ik nog een keer naar mijn aanschaf en drong tot me door dat ik me een uur had verteld. Bonustijd! En ik besloot te gaan afwassen (huh?). En weer een uur later stond ik stipt op tijd (!) bij mijn wijnclubbuddy voor de deur om naar een voorstelling te gaan. Zo eentje waar je stil moest blijven zitten en waarvan je vooraf alle nooduitgangen checkt en alleen maar aan het aftellen bent hoe lang je nog moet. En wat ik geen van allen heb gedaan deze avond, omdat ik me een keer echt heb laten meenemen door iets.

Dus toen ik me vanmiddag realiseerde dat ik deze week alleen maar dingen had gedaan waar ik mezelf twee maanden de tijd voor had gegeven, ging ik nadenken. Wat was er anders? Eigenlijk helemaal niets. Hoe kan het dat ik nu ineens probleemloos de stad inloop, iets waar ik normaliter twee dagen van moet bijkomen? En dat er geen afwas staat? Die vragen wil ik eigenlijk helemaal niet beantwoorden, maar het valt niet te negeren. Ik wilde deze zomer zonder Ritalin bereiken wat ik de afgelopen twee jaar mét deed. En voor het eerst vraag ik me af of ik zowaar een doel heb bereikt…