Tagarchief: financiën

Een goed begin…

Eigenlijk wilde ik een blog schrijven met het woord ‘basaal’ erin. Gewoon, omdat ik dat vandaag in de klas gebruikte en de vraag kreeg wat de Nederlandse vertaling daarvan was. Het kwam erop neer dat ik de tweede dosis pillen vergeten was en dusdanig afdwaalde, dat we uiteindelijk een kwartier van de les hebben besteed aan rare woorden. En aan de betekenis van basaal, waarop een andere leerling het práchtige voorbeeld gaf “dat als je een lekke band hebt, je wel je fiets moet meenemen naar de fietsenmaker, want dat is echt zó’n basale fout.”

Het is dat ik geen fiets heb, bedacht ik me, maar hier zou ik zó een blog over kunnen schrijven. Niet zozeer over hun definitie van basale fouten, maar over de enorme lijst facepalm-waardige gebeurtenissen die mijn leven sieren. Of dat met adhd te maken heeft weet ik niet, maar ze komen alleen voor als ik geen medicijnen neem. Dat kán natuurlijk toeval zijn.

Die eerste week na een vakantie bijvoorbeeld, waarop ik steevast vergeet eten mee te nemen naar mijn werk omdat ik die routine weer even kwijt ben. Omdat ik kapitalen kwijt was aan kantinevoer legde ik ’s avonds een briefje op het aanrecht waar met roze koeienletters BROOD opstond. ’s Ochtends moffelde ik het briefje in mijn broekzak en ging weer verder met datgene dat nog wel in mijn systeem zat. Aankleden, tandenpoetsen en tas meenemen dus. Na het werk doe ik boodschappen en check ik altijd alle briefjes om te kijken wat ik nodig heb. Aan het eind van de week lagen er vijf hele broden in mijn vriezer, waarvan ik geen enkele dag op mijn werk heb kunnen genieten. Maar hé, ik heb wel alle briefjes gelezen.

Ik ben de tel kwijt geraakt van het aantal keren dat ik weer terug kon rijden naar een tankstation omdat ik vergeten was te betalen. Het enige waar ik aan denk als ik naar binnen loop, is dat ik eten, drinken of sigaretten moet halen. Dus tien euro lichter rij ik met een volle tank benzine rustig weg. Als ik met het schaamrood op mijn kaken terugkom, krijg ik regelmatig een flinke preek van de cassière die meerdere malen heeft gedreigd met allemaal enge juridische termen. Ik rij nu dus af en toe een stukje om, op zoek naar nieuwe tankstations (of een onbemande).

Mijn huis heeft ook adhd denk ik, want mijn woonkamer, werkkamer en keuken zijn boven, en de slaapkamer en badkamer beneden. Soms ontdek ik een routine die er maar niet uit wil. Voor het boodschappen doen in de badkamer kijken of ik nog iets nodig heb, concluderen dat het wasmiddel op is, deze ook meenemen bij de supermarkt, en bij thuiskomst boven uitpakken en op de kast zetten naast de zes andere flessen wasmiddel die ik diezelfde week al had gehaald. Het duurt gewoon even voordat een klein stemmetje in mijn hoofd zegt ‘hé joh, neem die zooi eens mee naar beneden’. Ik kan dezelfde anekdote nogmaals vertellen, maar dan met tandpasta. Of douchegel.

Soms onthoud ik dingen zó goed, dat de gedachten eraan een routine worden die nog aanwezig zijn als een taak al is voltooid. Vier keer in een week de tandarts bellen voor een afspraak bijvoorbeeld. Drie keer dezelfde ouders uitnodigen, gelukkig met dezelfde tijdstippen als voorkeur (ik weet nog steeds niet wat ik hiervoor als excuus kan gebruiken). Driekwartier rijden naar mijn vader om iets op te halen of daar af te zetten en dan zijn huissleutel vergeten mee te nemen. Bij de verkeerde opticien lenzen ophalen en dan enorm pissig worden als ze nóg niet binnen zijn. Naar Ikea gaan omdat een aanbieding is voor mensen met zo’n Familycard en dan die kaart vergeten. Entreekaarten, uitnodigingen en toegangskaarten een hele week in het zicht leggen op de salontafel, en dan op het moment supreme vergeten mee te nemen. Een mobiel met lege batterij meenemen naar het werk, óf alleen de lader maar nooit allebei tegelijk.

Thee zetten als mijn theezakjes op zijn en dan uit het zicht van collega’s een kopje verlept suikerwater proberen weg te moffelen. Een pakje ophalen bij het postkantoor en het afhaalbewijs thuis laten liggen. Naar de dierenarts rijden en na een kwartier weer terug naar huis gaan omdat ik poez was vergeten mee te nemen. Post uit je brievenbus halen en die een uur later weer op de bus doen zodat het nog voor zes uur de deur uit is. De auto naar de garage brengen en de autosleutels doodleuk weer mee naar huis nemen. Een boek naar de verkeerde bibliotheek terugbrengen. Aan acht mensen vragen om Ikeabroodzakjes mee te nemen, maar waardoor ik nu wel weer een jaar vooruit kan. Een aantal keer dezelfde kosten declareren bij mijn zorgverzekering totdat iemand mij belde en een verhaal vertelde met de woorden ‘fraude’, ‘royeren’ en ‘ontbinden’. Wat ik overigens niet snap, want zij betalen mijn Ritalin, dan zou er toch ergens een lampje moeten gaan branden bij ze.

Ik kan nog wel even doorgaan, vooral over het aantal onduidelijke geheugensteuntjes die ik zelf maak. Overal staan de meest vage berichten die ik voor mezelf achterlaat. Aanwijzingen als: Tas, B smsen, 20:00!!, Nieuwe kopen, Pinnen, 2x rood 1x blauw, mama?, Morgen meenemen, en Niet vergeten!* sieren mijn to do-lijstjes. Misschien moet ik eerst maar eens beginnen met het aanleren van volledige taken opschrijven, dan kijken we daarna wel verder.

* Als iemand iets herkent uit één van deze aanwijzingen, let me know. Liever niet bellen want ik weet niet waar mijn telefoon ligt en het geluid staat uit. Ik heb mezelf namelijk ook al gebeld, zo helder was ik dan wel weer.

De online-schoenen-kopen-en-terugsturen-handleiding

Dolblij was ik, toen mijn beste vriendin vroeg om getuige te zijn op haar bruiloft. Dolblij ben ik nog steeds, dus misschien is dit een rare eerste zin. Als getuige hoef je dus helemaal niets te doen behalve maandenlang oefenen op je handtekening. En een roze jurk kopen, met roze schoenen. Nu heb ik een schurfthekel aan winkelen (behalve met kerst) en de meest voor de hand liggende oplossing is een kolossale webwinkel opzoeken em letterlijk vanuit mijn luie stoel te shoppen. Ik selecteer ‘damesschoenen’ en ‘roze’ in de online catalogus met het idee dat het perfecte paar schoenen vanzelf in beeld zou komen. 9472 hits. En daar zou ik dus zelf één paar uit moeten kiezen…

Dus ik dacht, weet je wat, ik bestel gewoon vijf paar en dan stuur ik er vier terug. Om toch een beetje het gevoel van winkelen te creëren maar dan thuis zeg maar. Twee dagen later stond er een loeivervelende man met pet en een oranje pakje voor de deur. Het duurde even voordat ik doorhad wat erin zat, eigenlijk wist ik het pas weer toen ik de doos openmaakte. Ik ben van nature helemaal niet impulsief en bijzonder rationeel, dus ik heb echt maar één paar uitgezocht dat ik mocht houden, en de rest weer netjes in dezelfde (!) doos gedaan. Natuurlijk is het een illusie om te denken dat die zichzelf weer zou terugsturen, nee, daar gaat een heus stappenplan aan vooraf.

Welnu, voor alle mensen die nooit iets via internet bestellen omdat ze bang zijn dat ze het moeten houden omdat terugsturen vrijwel onmogelijk is, ziehier de schoenenterugstuurroutine.

♦ Bewaar de doos. Meer dan eens heb ik in het kader van gelijk-je-zooi-opruimen als eerste alle dozen weggemieterd. Wrong! Je gooit je oude schoenen ook pas weg als je nieuwe hebt. Scheelt weer een hoop zoekwerk naar een doos, maar daar is een ander stappenplan voor.

♦ Koop een printer om de retourbon uit te printen. Ik ben één van die 20 Nederlanders zonder printer in huis, en daar heeft de Grote Webwinkel iets op gevonden: de retourbon per post ontvangen. Hallelujah. Zo zou ik het ook niet kunnen vergeten, want tegenwoordig open ik elke dag mijn brievenbus. Vaak knal ik em met dezelfde gang ook weer dicht, maar dat is een ander verhaal.

♦ Leg de schoenen die je niet wilt houden (heel belangrijk) in de doos en plak deze goed dicht, ducttape will do just fine.

♦ Lees de retourbon door waarop staat dat je deze in de doos moet leggen. Maak de doos weer open en prop de retourbon erin. Doos weer goed dichtplakken met het laatste beetje ducttape.

♦ Scheur de doos weer open om het deel van de retourbon met het bezorgadres erop af te scheuren, en op de doos te plakken. Vergeet niet de andere helft weer in de doos te leggen.

♦ Loop naar de supermarkt om plakband of tape te halen. Als je toch gaat haal dan gelijk boodschappen die nodig zijn voor een fatsoenlijk avondmaal. Twee vliegen, één klap.

♦ Ga na het uitpakken van de boodschappen terug naar de supermarkt om alsnog plakband te kopen.

♦ Volgende stap is de belangrijkste, het pakje naar het postkantoor brengen. Hier mag je rustig een week voor uittrekken, mits binnen honderd dagen na aankoop. Noteer dag 99 vast in je agenda. Ook deze zware taak zal ik stapsgewijs uitleggen.

♦ Poneer de doos in de auto. Liefst niet in de kofferbak om de honderd-dagen-termijn niet te overschrijden. De passagiersstoel is altijd goed, want in het zicht.

♦ Plak je agenda, iphone, dashboard en voordeur vol met Post-its waarop staat dat je een pakje bij het postkantoor moet afgeven.
Na een week is het dan zover. Vertrek in noordelijke richting naar een dichtbevolkt stadscentrum, en zoek naar de magische letters TNT. Dit is het eindpunt, je bent geslaagd voor de schoenenterugstuurchallenge. Hiephoi.

♦ Wacht tot er ineens geld op je rekening staat waarna je je door een medewerker van de klantenservice moet laten overtuigen dat je toch echt iets hebt teruggestuurd en je het geld dus niet hoeft terug te storten. Koop nieuwe schoenen van het geld dat ineens ‘over’ is. Online natuurlijk, lekker makkelijk.

Je administratieve handicap overwinnen

Als er een Nobelprijs zou bestaan voor het in één dag uitvoeren van dingen die echt al maanden geleden hadden moeten gebeuren, zou ik mezelf nomineren. Nee echt, ik zou mezelf de prijs gewoon toekennen. Het achtste wereldwonder is nog een understatement voor mijn adembenemende prestatie van vandaag. Ik heb namelijk de administratie gedaan.

imageKijk, in theorie wist ik precies hoe het zou moeten en ik heb in 2013 bijna alle rekeningen op tijd betaald. Dat ik met regelmaat badend in het zweet wakker werd om midden in de nacht die ene rekening op te zoeken waarvan ik ineens beelden voorbij zag komen, dat doet er niet toe. Pas toen er angstaanjagende deurwaarders in mijn dromen tevoorschijn kwamen besloot ik dat het genoeg was. En stel dat mijn volgende treinreis echt fataal werd en mijn nabestaanden mijn huis moesten opruimen en dan zagen dat ik rekeningen in de oven bewaarde en overal CJIB-post had verstopt. (Mijn ‘wat je niet ziet, is er ook niet’-theorie bleek toch niet zo goed te werken.) Ik kon er niet meer onderuit, ik moest echt aan de slag. Ik had in elke mogelijke ruimte in mijn appartement een stapeltje (!) papieren liggen dat ik alleen nog maar in de map moest doen. Meer niet. Gewoon gaatjes erin drukken en netjes in de van tabbladen voorziene ringband bewaren. Piece of cake. Alleen gebeurde het nooit, omdat ik altijd een goede reden goed excuus had, geen perforator bijvoorbeeld. Ik teerde nog steeds op de euforie dat ik op 1 januari überhaupt een map hád waar ik met watervaste stift 2013 op had gekalkt. Dat leek me het belangrijkste. Inmiddels is het jaar al dik over de helft en bungelden er nog steeds alleen maar een paar verdwaalde tabblaadjes in de map waar poez de hele dag op lag te maffen.

De administratief bekwame huisvrouw in me ontwaakte en ik begon de stapel te ordenen. Facturen, verzekering, loonstrookjes, belastingdienst en ‘onbestemd’. Dat moest gewoon lukken. Nadat ik alles in mijn huis met de vorm van een A4-tje had verzameld kon ik beginnen. Drieëntwintig verkeersboetes (waarvan er eentje zeker weten de schuld van vriendje is, want ik heb mijn blog als bewijs dat ik die keer niet reed), zeven loonstrookjes, dertig brieven van de verzekering, achttien belastingaanslagen, een tas vol NUON-fanmail en vierhonderd facturen later (bol.com is mijn geheime liefde), was ik het eigenlijk wel zat en half uitgedroogd werd het tijd voor een korte pauze. Na anderhalf uur virtuele koeien melken, vriendje storen op zijn werk, Facebooken en Googlen naar gerechten met garnalen kreeg ik het gevoel dat ik nog iets moest doen. Oh ja, de admin.

Met frisse tegenzin liep ik de werkkamer weer in. Ik zag vijf stapels met papieren liggen en ik had geen idee wat mijn bedoeling anderhalf uur geleden was. Ik heb er dus maar één stapeltje van gemaakt zodat ik het eerst goed zou kunnen ordenen. Na een half uur ontdekte ik pas de vorm van regelmaat en gemak tot me ineens te binnenschoot dat ik dat allang had gesorteerd. Crap, die dertig minuten krijg ik natuurlijk nooit meer terug. Eigenlijk moest ik plassen maar ik durfde er niet op te gokken dat ik daarna nog zou weten waar ik mee bezig was, en ik zat zo’n beetje in een soort van flow dus ben ik maar doorgegaan. Het eeuwige dilemma over de bijbehorende categorie van facturen van de verzekering (is dat nou ‘facturen’ of ‘verzekeringen’) heb ik opgelost door ze onder verzekeringen te scharen, en dat nog even aan de binnenkant van de map te vermelden. Vet slim!

imageNog een uur later zat mijn map vol. Volgens mij had ik alles. Met een big smile sms’te ik vriendje in de hoop dat hij übertrots op me zou zijn en deze anekdote zou gebruiken op onze latere huwelijksreceptie. Dan zou iedereen kunnen zien dat ik echt een goeie huisvrouw was en oh zo geordend en slim en dan zouden ze me allemaal om tips en advies komen vragen. Dan zou ik zeggen dat het allemaal echt heel simpel is, mits je natuurlijk hetzelfde administratieve talent bezit als ik. ‘Ok’ stuurt hij. Wat ok!? Ik heb godbetert in één middag voor elkaar gekregen waar je normaal 7 maanden voor nodig hebt en hij vindt dat alleen maar ok!? Mijn blaas is minstens drie keer zo groot, ik zie alleen maar getallen en data voor mijn ogen dansen, ik heb twee keer mijn vingers tussen die smerige tyfusringband gehad, en hij vindt dat ok? Ik besluit een ‘ok’ terug te smsen omdat ik weet dat hij vindt dat ik soms iets te impulsief en overdreven reageer en ik wil laten zien dat ik van nature een heel kalm en redelijk persoon ben. Ik geloof dat we telepatisch verbonden zijn, want vlak daarna stuurt ie allemaal corny hartjes naar me en is alles weer goed.

Moraal van dit verhaal: ik adviseer iedereen die er financieel toe in staat is om een accountant in te huren. De administratie doen is namelijk gewoon kutwerk en je kan je tijd beter besteden met een paar potjes Quizbattle ofzo, dat is ook beter voor je algehele gemoedstoestand en je relatie.