Tagarchief: Google

Iets over relativeren, spiralen en verliefdheid

Ik las net het volgende op Twitter over ADHD: ‘Niet symptomen, maar disfunctioneren is de reden voor diagnostiek en eventueel behandeling’. Toen bedacht ik me dat ik onbewust jarenlang deze stelling heb getracht te verdedigen, maar het niet zo goed kon verwoorden. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat je het disfunctioneren zó kan behandelen en aanpakken, dat je daarna misschien niet eens meer de diagnose zou hebben als je dezelfde tests onderging. Of ik dan denk dat ADHD over kan gaan? Nee, maar ik geloof wel dat je er heel hard aan kan werken zodat het geen disfunctioneren meer is, maar symptomen die niet in de weg zitten. Hiermee bedoel ik niet ‘ermee leren leven’ want dat klinkt nogal zwaarmoedig en dat ben ik eigenlijk helemaal niet. Het worden gewoon dingen waar iedereen op z’n tijd last van heeft. Het hoort erbij.

imageHet aller- aller- allergrootste voordeel dat ik heb met de diagnose, is de wetenschap dat het dus daardoor juist heel normaal is. Heel paradoxaal ook, dat klopt. Je zou denken dat ik het idee kan hebben niet normaal te zijn, of een afwijking heb, of iets anders waar mensen niet mee kunnen omgaan. Maar nee. Doordat ik weet wat het is, weet ik ook dat alles wat er stom aan is weer overgaat. Wat me een bijzonder veilig gevoel geeft net als het feit dat ik niet de enige ben. Ik bedoel, wie verzint er nou een complete diagnoselijst en behandeling op basis van de klachten en emoties van één persoon? Just saying. Ik bedacht me vanmiddag hoe ik me zou voelen als de naam ADHD niet bestond en ik dus zou denken dat het normaal is dat je hoofd soms ontploft, of dat het niet alles goed kan verwerken. En dan ook nog alles dat erbij komt kijken. Ik denk dat ik echt zwaar depressief geraakt zou zijn.

Relatie-technisch gezien heb ik er dit weekend echt een potje van gemaakt en dat schaar ik in het rijtje disfunctioneren. Maandenlang heb ik de onzekerheid, angsten en twijfels gehad die bij verliefdheid horen, maar ook de euforie en spanning ervan. Iedereen kent dit, alleen heb ik nogal moeite om dat allemaal een beetje te relativeren en logisch na te denken. Of dat ADHD is of ik, weet ik niet. Het maakte me ook niet zoveel uit. Ik wist dat ik in een enorme positieve spiraal zat en daar hield ik me aan vast, maar ik wist ook dat als die ten einde zou komen, ik waarschijnlijk niets geleerd zou hebben.

Dus ja, toen ik me vanmiddag realiseerde dat dit hele stomme date-gedoe misschien wel nergens toe zou leiden, werd ik overvallen door een enorm zwartgallige bui. Een soort depressie-aanval. Natuurlijk, dacht ik. Het werd wel een keer tijd. En op de automatische piloot heb ik de dingen gedaan die ik normaliter ook zou doen, maar dan met een doelloos en leeg gevoel. Of eigenlijk helemaal geen gevoel en dat vind ik heel erg. Ik legde me er maar bij neer, bedenkend hoe lang het de vorige keer duurde (anderhalve dag, maar iedereen weet inmiddels dat ik alleen maar in termen als ‘nooit’ en ‘altijd’ denk). Een paar uur later plofte ik inmiddels zwaar depressief op de bank en knalde de tv aan. Na vijfennegentig zenders zag ik het in beeld. Een kerstboom. En ineens voelde ik me kalmer, relaxter en gelukkiger dan de afgelopen maanden bij elkaar. In een paar uur, wat gelijk weer een nieuw record leek te zijn.

imageMaar ik zat de afgelopen maanden niet in een positieve spiraal, ik ging alleen maar naar beneden tot ik niet verder kon en het was allemaal mijn eigen schuld. Ik was zo bang voor een relatie, dat ik heb gezocht naar een reden om er niet aan te hoeven beginnen. Ik wilde zo graag stoppen met roken, dat ik alle gevolgen avn roken heb opgezocht, de hypochonder in me heb ontwaakt en van alle stress weer ben begonnen. Ik wilde zo graag motivatie om te sporten, dat ik nu zeker weet dat ik gedoemd ben met mijn gebrek aan lichaamsbeweging. Ik heb van alle punten in mijn leven de negatieve gevolgen opgezocht, dat ik alle positiviteit eigenhandig heb verbannen omdat het me wat te doen gaf. Ik heb in al die maanden misschien een halve dag genoten van het verliefd zijn. De rest was kut.

Achteraf had ik het kunnen weten toen ik me een paar weken geleden bedacht dat ik elke ochtend trillend en naar adem happend onder de douche stond. Dat het me niet meer lukte om rustig in een rij van de kassa te staan. Dat ik al weken niet meer in de binnenstad was geweest omdat het idee alleen al me benauwde. Dat ik niet uitkeek naar een vakantie, vanwege de hoeveelheid doemscenario’s waar ik uit kon kiezen. En dat ik eigenlijk dingen deed omdat het moest, en alleen genoot van het moment waarop het achter de rug was. En toch was ik al die tijd niet ongelukkig, zodat ik het niet herkende toen ik me wél zo voelde.

Dus eigenlijk heb ik de afgelopen weken gewoon de verkeerde conclusie getrokken en was het niet de ADHD-piek waar ik in zat, maar het dal. Pas nu herken ik het, en dankzij het door velen gehate label weet ik nu ook hoe ik daar kwam en vooral hoe ik er weer uitkom. Al die jaren dat ik schema’s heb moeten invullen, dagboeken bijhouden, stemmingen heb moeten peilen werpen nu z’n vruchten af. Als ik nooit had geleerd hoe ik emoties zou moeten benoemen, dat ze tijdelijk zijn en voornamelijk te beïnvloeden, had ik het veel zwaarder gehad dan nu. Dit besef maakt me nu heus niet in één klap dolgelukkig, maar dit is wel het moment om aan de bel te trekken en de wetenschap dat het beter wordt neemt al de helft van het zwarte wolkje om me heen weg.

En dat, lieve lezers, is nou de positieve kant van ADHD.

ADHDaten deel III

Ik hou van nieuwe dingen leren, daar kick ik op. Zo verdwaal ik regelmatig op Wikipedia of andere sites waar kort, bondig en helder staat uitgelegd wat ik wil weten. Ik heb niet vaak zin om ellenlange teksten te moeten doorlezen voordat ik eindelijk weet hoe oud een pinguin wordt. Meestal kom ik per toeval op dit soort info, door 826 keer door te klikken van de ene naar de andere site. Maar toen bedacht ik me dat ik natuurlijk ook eens nuttige informatie zou kunnen opzoeken, waar ik echt wat aan heb. Dus ging ik googlen naar “adhd” en “daten” en hoe dat dan zou moeten. Het schijnt allemaal hilarisch te zijn enzo, totdat het wat serieuzer wordt. Dan moet je echt rennen voor je leven.

Mijn laatste echt serieuze relatie eindigde in 2009 toen ik met twee verhuisdozen en een eettafel met hangende pootjes bij m’n vader voor de deur stond. Zonder baan, zonder diploma, zonder auto, zonder huis, zonder vriendje en zonder geld, maar oh wat voelde ik me gelukkig. Daarna heb ik heus wel gedate of vriendjes gehad, maar dat duurde nooit echt lang. Op geen van allen was ik stápelverliefd, en om evenveel heb ik gerouwd toen het toch niets werd. Ik heb voor mijn doen wel m’n best ervoor gedaan en ben wel verliefd geweest, maar ik heb het ook steeds weer vakkundig om zeep weten te helpen. Achteraf misschien bewust, omdat ik nooit meer zo afhankelijk van iemand wil zijn als de jaren voordat ik bij pappie op de stoep stond.

Maar soms kom je iemand tegen die je niet kan negeren, al heb ik dat natuurlijk wel geprobeerd door hem iedere week tien keer te blokkeren en dan toch weer niet en dan weer wel. Want dat doe ik nou eenmaal; het is alles of niets, ik doe niet aan tussenwegen. Maar de afgelopen maanden heb ik alles volgens het boekje gedaan. Netjes gewacht, sociaal wenselijke antwoorden gegeven en zoveel mogelijk impulsen de kop in drukken. En eerlijk gezegd ging het me vrij makkelijk af. Tot je op dat awkward punt bent waarop je alles kan afkappen en beiden weer verder gaat met je eigen leven, of toch alles op tafel gooit en dingen uitspreekt. Dus dat heb ik gedaan.

De link tussen mij en ADHD was in de eerste week al gelegd, dus dat hoefde ik niet meer te vertellen. Ik had mijn eigen regels die hij begreep. Niet samen boodschappen doen, niet doordeweek blijven slapen en niet met het openbaar vervoer. Zo kon ik lekker mijn leven blijven leiden en daten op momenten waarop ik dat allemaal kon afsluiten. Maar er komt een punt waarop die twee in elkaar gaan overlopen en meestal trek ik daar de streep. Deze keer lukte me dat alleen niet zo goed. Ik wilde er geen punt achter zetten, maar ik wilde ook niet dat hij zag hoe ik dingen deed die voor een ander niet te begrijpen zijn.

Dus heb ik het maar verteld. Dat ik af en toe de auto neem naar de supermarkt om de hoek, omdat ik bang ben dat ik daar word verlamd door alle impulsen en dan niet gelijk naar huis kan. Dat ik mijn huis nooit helemaal schoonmaak omdat ik bang ben dat er geen afleiding omhanden is als ik die nodig heb. Dat ik elke avond in m’n eentje een half uur zonder tv en geluid op de bank zit omdat ik anders niet kan slapen. Dat ik elke avond mijn huistelefoon bel om te kijken of ik bereikbaar ben als er iets gebeurt. Dat de huissleutels altijd in de voordeur zitten omdat ik ze anders kwijtraak. En dat ik elke dag een tijdschema moet maken voor alle dingen die ik niet dagelijks moet doen. En het enige wat hij zei was: “Daar kan ik wel mee leven!” Letterlijk.

Dus dat was het. Hij wist alles en was er nog steeds van overtuigd dat hij er mee zou kunnen dealen. En vanaf toen heb ik heel veel dingen gezegd die ik natuurlijk helemaal niet meende. Ik had stiekem gehoopt dat ik hem zo boos kon maken, dat ik zelf geen keuze meer hoefde te maken. Maar het lukte niet, dus heb ik hem maar weer geblokkeerd. Net zolang tot ik wel leer hoe het allemaal moet. Maar dan niet van een website.

PS: Dit is overigens dezelfde date die ik op zaterdagochtend gruwelijk schoffeerde waarna ik keihard ben weggereden. En die toen belde om te zeggen dat ik voorzichtig moest rijden. En die toen ineens op vakantie wilde. En die zei dat ik allemaal dingen bij hem losmaakte enzo. Figuurlijk dan.

Mannengriep voor vrouwen

Ik ben ziek. Door mijn liefdevolle omgeving gediagnosticeerd met de vrouwelijke variant op mannengriep. Want ik voel me al dagen ongelooflijk zielig en hangerig en sneu. Maar vrouwen zijn nooit ziek, dat hoort niet, dus heb ik tegen alle regels in me vanmorgen toch maar ziekgemeld en me met dekbed, poez, pot thee en de iPad op de bank geïnstalleerd. Ik wilde namelijk uitrusten want dat zou me vast goed doen, vandaar dat ik besloot om ook maar geen Ritalin te nemen vandaag. Dus om de dag door te komen heb ik maar een soort van dagboekje bijgehouden.

7:30 Nadat de ontzettend lekker vismaaltijd van gisteravond via de verkeerde kant mijn lichaam had verlaten was ik het zat. Geen werk vandaag, alleen al omdat ik als de dood ben een keer in een volle klas over m’n nek te moeten gaan. De ochtend-routine douchen-aankleden-eten zat er al op. Meer dan ik op een vrije dag rond het middaguur voor elkaar krijg.
Status: hondsberoerd. Ik denk dat ik niet lang meer heb.

8:30 Ik heb al mijn Candycrushlevens verspeeld en besluit een film te gaan kijken. Ik was alleen even vergeten dat de KPN mij haat en ik dus geen televisieverbinding had. Gelukkig wel een iPad, dus op zoek naar een leuke film.
Status: opgetogen.

10:00 Ik heb mijn Facebooklijst opgeschoond, filmpjes van rennende kittens gekeken, mijn digitale schapen geschoren en mailtjes uit 2004 teruggelezen. Oh ja, ik ging een film kijken. Weer anderhalf uur die ik nooit meer terugkrijg.
Status: wanhopig

11:00 Honger! Ik kan inmiddels niet meer zien welke kleur mijn aanrecht heeft door alle zooi die erop staat, tijd om op te ruimen dus.
Status: ernstig ondervoed.

12:30 Jankend, eenzaam en verbitterd as hell loop ik door de keuken omdat ik zonodig allemaal Valentijnsplaylists moest draaien en ik vandaag alle mannen haat. Mijn aanrecht is zo mogelijk nog voller en ik heb nog steeds mega-honger.
Status: forever alone.

13:30 Ik heb 36 onverzonden brieven aan mijn ex-vriendjes geschreven, maar geloof niet dat het sociaal gepast is om in elke alinea de woorden ‘hufter’ ‘klootzak’ en ‘ondankbaar stuk vreten’ te gebruiken. Ik heb inmiddels wel twee vette tosti’s gebouwd.
Status: opgelucht en voldaan.

14:00 De schoonmaakster is er en ik zit klaar met mijn notebook om aantekeningen te maken hoe zij toch in vredesnaam in twee uur tijd mijn hele huis schoonmaakt. In plaats daarvan zijn we het erover eens dat echt alle mannen grote baby’s zijn, ik een zeem moet kopen en mijn keukenkastjes veel efficienter kan inrichten. En we kijken mannen op schaatsen.
Status: enthousiast.

15:00 Mijn woonkamer en keuken zijn schoon (huh?) en ik heb besloten dat ik een kast in de keuken wil om voorraadspullen in op te bergen. Ik plof weer op de bank om op Marktplaats te gaan kijken waar ik een open haard koop. Ik bedenk me dat ik nog twee kleine plankjes ergens in de werkkamer heb liggen en gewapend met een schroevendraaier trek ik ze uit de kast en hang in vijf minuten de eerste plank aan de keukenmuur. De tweede komt later wel.
Status: bobdebouwerig.

16:00 De derde date met mijn stoppen-met-rokencoach die tot de conclusie is gekomen dat ik een ‘tevreden roker’ ben. Ik beaam dat, en geef aan dat het zijn taak is om van mij een niet-roker te maken. Waarna hij doodleuk vraagt: ‘hoe krijg ik een adhd-er van het roken af?’ en hij besluit om een hulplijn in te schakelen in de vorm van een collega die gespecialiseerd is in adhd-ers. Ah fijn, die zal ik ergens in de afgelopen jaren vast wel een keer hebben ontmoet.
Status: razend enthousiast.

16:30 Ik sta bij de supermarkt en realiseer me dat ik vandaag alleen maar die laffe tosti’s heb gegeten, weggespoeld met kilo’s mandarijntjes. Ik weet zeker dat een menselijk lichaam meer bouwstoffen nodig heeft en ik ben ervan overtuigd dat ik ter plekke neer ga vallen. Het past ook wel bij mij, mijn laatste minuten in de rij van de supermarkt doorbrengen. Waarschijnlijk net nadat ik een fles wijn op de band heb gezet.
Status: algehele paniek.

17:00 Een mailtje, wanneer ik de open haard kom ophalen. Kak! Even vergeten dat ik daar helemaal geen plek voor heb. Ik zoek de advertentie erbij en zie weer die prachtige wit-met-roze schouw, dat ik spontaan een bod wil uitbrengen. Je kan jezelf dus niet overbieden op Marktplaats. Weer wat geleerd vandaag.
Status: nog steeds honger, bomvol hoofd, en overtuigd van het feit dat een werkdag bijna niet te overleven is zonder Ritalin. Behalve als je ziek bent.