Tagarchief: help

Niet voeren a.u.b.

Via mijn werk krijg ik regelmatig een lijstje onder ogen met tips voor docenten van ADHD-leerlingen. Iets minder regelmatig ben ik aanwezig bij een gesprek met een speciaal-daarvoor-opgeleide-ADHD-coach die mij heel helder uitlegt wat het nou is en waar die kinderen baat bij hebben. Omdat mijn leerlingen en (sommige) collega’s niet op de hoogte zijn van het feit dat ik ook ADHD heb, kan ik vaak niet meer doen dan ja-knikken en aantekeningen maken. Maar soms moet ik vanbinnen een beetje gniffelen om de uitleg.

Omdat ik het heel moeilijk vind om concreet aan te geven hoe ADHD zich uit, duurt het vaak even voordat ik echt snap wat er nou in dat lijstje thuishoort. Heeft duidelijke aanwijzingen nodig, bijvoorbeeld. Hallo! Wij zijn geen debielen hoor, ik snap aanwijzingen prima. Mensen moeten gewoon wat duidelijker zijn. De fabrikant van mijn frambozenshampoo bijvoorbeeld, die op de verpakking zet dat ik de hoeveelheid ter grootte van een nootje moet gebruiken. Ja, wat voor noot? Een walnoot? Kokosnoot? Cashewnoot? Ik bedoel, dat zijn gewoon flut-aanwijzingen waar zelfs de meest intelligente vrouw nog van in de war raakt.

En wat te denken van de Ikea, die meldt dat ik met gepaste snelheid de parkeergarage uit moet rijden. Wat is gepaste snelheid? 10 kilometer per uur? 30? 50? Of als mensen die op bezoek komen zeggen dat ze ‘iets fris’ willen drinken. Ik heb niet echt een fles in de koelkast staan waar FRIS op staat, dus ik heb duidelijkheid nodig. Laatst deed ik boodschappen voor een vriendin van me die vroeg of ik ook iets lekkers wilde meenemen. Ja wát, verdomme. Ik vind namelijk alles lekker, dus ik heb meer info nodig. En mijn schoonmaakster die vroeg of ik doekjes wilde halen. Ik durfde uit domheid niet te vragen wat voor doekjes, waardoor ik nu een jaarvoorraad vaatdoeken, stofdoeken, theedoeken, handdoeken en microvezeldoeken in de kast heb liggenimage. Diezelfde mini-hartaanval krijg ik als mensen zeggen dat ze van de week wel even langskomen, waardoor ik me verplicht voel die hele week paraat te staan voor onverwacht bezoek. Of als op mijn theezakjes staat dat ik ze niet te lang moet laten trekken in het theewater. En de Nuon kan er ook wat van, die melden doodleuk dat een bedrag omstreeks de tiende van de maand wordt afgeschreven.

Is het echt zo moeilijk om wat concreter te zijn? Ik zie al voor me dat ik de kaakchirurg bel met de mededeling dat ik eind van de maand wel even kom koekeloeren. Of dat er in de tv-gids staat dat de film aan het eind van de avond een keer begint. Of dat mijn brood ongeveer een euro kost. Iedereen verwacht duidelijkheid, alleen vergeten mensen het vaak zelf te geven. Zelfs geboortekaartjes zijn voorzien van exacte gegevens over de lengte en het gewicht van de babbie, is het dan zo moeilijk om op mijn zakjes kamillethee te zetten dat ik ze 3 minuten moet laten trekken? Of om te zeggen dat je op dinsdag, donderdag of zaterdag langskomt, of dat in ieder geval op de dag zelf te kunnen melden?

Daarentegen stuit ik regelmatig op aanwijzingen die bij mij een diepe zucht teweegbrengen. Niet voor inwendig gebruik staat er op mijn bus haarlak. Waarna ik me afvraag wat precies de aanleiding was om dit specifiek te moeten vermelden. Of dat ik eerst de kartonnen doos moet verwijderen als ik mijn diepvriespizza in de oven wil schuiven. En op mijn pot pindakaas staat nog even vermeld dat het sporen van pinda’s kan bevatten.

imageVeel dat voor anderen logisch is, is dat voor mij niet. Ik heb vaak moeite met dingen die andere mensen als normaal zien. Dat maakt mij in de ogen van hen vaak dom, al voel ik me inmiddels niet meer zo. Wat voor de één vanzelfsprekend is, is dat voor de ander niet. Laat mij dan maar lekker dom zijn, die duidelijkheid scheelt me een hoop stress (en pillen).

PS: Ik doe het gewoon terug. Op iedereen die me vraagt wat ik voor mijn verjaardag wil, antwoord ik gewoon ‘iets leuks’. Eat that!

De poes Lotus

Ik heb een nieuwe poes en ze heet Lotus. Ze is 8 weken oud en al vrij snel door ondergetekende gediagnosticeerd met ADHD. Lotus is lief, en ik voelde gelijk een klik met haar. Als een soort onverwacht leuke blind date. Of een verloren gewaande fles wijn.

Toen ik Lotus ophaalde zette ik haar in haar Coco’s oude reismandje in de auto en deed de gordels goed om, voor haar een goede reden om het op een piepen te zetten. De rit naar mijn huis duurde ruim een kwartier en mevrouw heeft onafgebroken gepiept en gemiauwd. Eenmaal thuis had ik een complete nervous breakdown opgespaard en voelde ik bijna iets dat op spijt leek. Ik nam haar mee de woonkamer in en opende de reismand. Heel voorzichtig en doodstil keek ze me vanuit de mand aan en ik begon me weer iets schuldig te voelen. Misschien wil ze hier wel helemaal niet zijn, dacht ik. Ik heb Lotus in haar mand alleen gelaten en ben in de keuken gaan zitten. Ik zag en hoorde haar aan alles snuffelen dat ze onderweg tegenkwam. Nieuwsgierigheid alom, dat mag ik wel.

Op de dag waarop ik besloot dat ik weer Ritalin zou gaan gebruiken voor de regelmaat en orde (maar dat toch niet gedaan heb want dat was ik vergeten), ontdekte ik het. Vlooien. Of nou ja, eentje dan, genesteld in de witte vacht van Lotus. Goffedomme. Ik had haar van tevoren nog goed gecheckt en inmiddels honderd rondjes door mijn huis laten lopen. Uiteraard deed ik deze schokkende ontdekking op het meest bruikbare tijdstip van de dag, om 1 uur ’s nachts. Ik besloot om er even helemaal niets van te denken en de volgende ochtend gelijk de ongediertebestrijding dierenarts te bellen voor advies.

Een godswonder bestaande uit zes uur slaap later, belde ik de praktijk. “Hoi. Mijn poes heeft vlooien, wat moet ik doen?”
– “Goedemorgen mevrouw. Over wie gaat het?”
“Oh ja, over Lotus, mijn nieuwe maatje. Wat moet ik doen?” Volgens mij hoorde ik haar zuchten, maar dat kan ik ook zelf geweest zijn.
– “Ik ga Lotus even inschrijven, heb je een moment?” Ik wilde net antwoord geven op haar vraag toen ik in de wacht werd gezet. Best onbeleefd eigenlijk.
– “Ja, daar ben ik weer. Vlooien zei je?”
“Ja. Ik zag er één lopen gisteravond. Ik heb haar vannacht in quarantaine gezet in de werkkamer. (…) Ja natuurlijk stond er eten en drinken. (…) En de kattenbak, vanzelfsprekend. Wat moet ik eigenlijk allemaal doen? Want ik heb nooit poezen, alleen katers. Zal ik even meeschrijven?”
– “Nee hoor, het is niet veel, dat kun je wel onthouden.”

Ergens hier had er een belletje moeten gaan rinkelen, maar nee hoor.

“Lotus mag worden ingeënt als ze negen weken is, daarna na zes maanden en dan bij één jaar. Ze moet ontwormd worden in week acht, tien en twaalf, daarna maandelijks tot ze een half jaar is. Ze mag pas geholpen worden als ze acht maanden is, dat duurt gelukkig nog even. Haha.” Huh? “Ze moet ook anti-vlooiendruppels hebben, die kun je hier kopen. Eénmaal opdruppelen en maandelijks herhalen tot ze een half jaar is. Je huis kun je ontvlooien met de spray die we hebben. Even alles stofzuigen, dan dweilen, daarna sprayen en de ramen en deuren dichtdoen, en zelf even met Lotus naar buiten.” Huh?? “Na anderhalf uur kunnen jullie weer naar binnen en alle ramen en deuren tegen elkaar open. Dit maandelijks herhalen en na zes maanden elke drie maanden. Als je klaar bent weer stofzuigen en dweilen, maar wel alle spray is ingetrokken.” Huh??? “Je moet haar nu even ontvlooien met een vlooienkam waarmee je de vlooien in een bak water met afwasmiddel poneert. Dan komt het goed met Lotus. Nou, succes hè!”*

Van schrik hang ik de telefoon op en blijf stoïcijns aan de keukentafel zitten. Misschien had ik het toch moeten opschrijven en ik probeer het met terugwerkende kracht alsnog te doen. Ok. Er was iets met inenten. Wanneer mocht dat? Coco was drie maanden oud toen, dus dat zal wel goed zijn en ik schrijf het op. Ze moet geholpen worden, en ik raadpleeg Google om erachter te komen wanneer dat mag. Gelukkig zijn alle internetters het altijd met elkaar eens en na een half uur heb ik de keuze tussen castreren als ze zes, zeven, acht, negen, tien, elf of twaalf maanden oud is. Ontwormen… Volgens internettend Nederland doet toch iedereen het fout, dus dat zal ik moeten laten zitten. En die vlooien? Hoe zat dat ook alweer? Volledig overstuur omdat ik nog niet eens een kitten kan verzorgen besluit ik te gaan douchen, want daar lossen alle problemen zich vast ineens op.

Anderhalf uur Googlen later, wat resulteerde in pagina’s zoekresultaten van allemaal leuke plaatjes met de tags ‘kitten’ ‘little’ ‘cute’ en ‘sweet’, besluit ik om het mezelf makkelijk te maken en ik bel boos de dierenarts weer op. Wie denkt ze wel niet dat ze is? Er vanuit gaan dat iedereen dat zomaar weet en dan ook nog beweren dat ik niets hoef op te schrijven. Hoe durft ze! Ik moet echt voor mezelf leren opkomen, anders komt het niet goed met Lotus.

“Hallo, goedenmorgen. Ehm, ik eh… vroeg me af of jullie vandaag nog tijd hadden?”

image

Dit is Lotus. Je begrijpt, het duurde even voordat deze blogpost af was.

* Ik hoorde alleen dit: “… ingeënt … zes maanden … ontwormd … tien en twaalf … half jaar … geholpen … gelukkig … Haha … anti-vlooiendruppels … kopen … huis … spray … dweilen … buiten … binnen … drie maanden … stofzuigen … ingetrokken … ontvlooien … afwasmiddel … succes hè!”

Het verhaal achter de tandenborstel

De afgelopen tijd heb ik er met moeite twee blogposts uitgeperst want mijn hoofd stond niet echt naar bloggen of schema’s of routines of lijstjes. Nee echt, veel erger nog, naar een man. Of het leed is geschied of dat de goden me gewoon goed gezind zijn weet ik niet, maar ehm, ik ben verliefd.

Ik herken het aan mijn chronische grijns en het kwam uit een Cosmopolitan-test dus is het echt waar. Het allerergste is dat het nog wederzijds is ook. En omdat ik niet bovenop mijn dak kan klimmen om dat daar vanaf te schreeuwen naar een ieder die dat vooral niet wil horen, ga ik welgeteld één blogpost hieraan wijden. Eentje maar, want alles wat hij zegt en doet is tóch wel leuk en dan ben ik morgen nog aan het typen. Bovendien heb ik een schurfthekel aan alle slijmerige kijk-eens-hoe-leuk-wij-zijn blogs en statusupdates, behalve als ze van mij zijn.

Als het nu tien jaar geleden was konden we nog ongegeneerd de hele dag elkaars Facebook volplempen met walgelijke hartjes en sentimentele quotes, alleen al om iedereen gek te maken met mijn nieuwe hobby. Maar als volwassen vrouw ben je dan maatschappelijk gezien gewoon niet goed wijs, dus die fase slaan we maar even over. Net als heel veel andere fases trouwens, maar dat doet er nu even niet toe.

image

De woorden ‘geduld’ en ‘afwachten’ en vooral het irritatie-opwekkende ‘we zien wel’ komen niet in mijn vocabulaire voor. En ook niet in de zijne, goddank. Dat betekent dat ik vanmorgen werd geconfronteerd met het meest angstaanjagende schrikbeeld dat ik jarenlang heb weten te vermijden: een blauwe tandenborstel. Op mijn wasbak. Pontificaal doch heel bewust (en een klein beetje sneaky) neergelegd naast die roze van mij. Ik wachtte tot ik begon te hyperventileren en werd verrast door verlammende paniek, maar er gebeurde niets. Ik kon maar één woord bedenken voor zijn territorium-afbakenende actie. Aandoenlijk.

Mijn bindingsangst heeft me echt volledig in de steek gelaten en ik voel me verraden. Ik kan normaal razendsnel allemaal onbelangrijke eigenschappen van iemand vertalen naar een lijst minpunten om vervolgens zeker te weten dat ‘dit hem niet is’ en weer heerlijk manloos verder gaan met waar ik mee bezig was. Ik hoefde niet eens te zoeken of ik had al een onzichtbaar kladblok volgeschreven. Maar deze lijst is nog leeg en ik heb op advies van de wijncl (doe ik het weer) eetclub besloten om ook maar te stoppen met het zoeken naar die minpuntjes. Want stel nou, misschien zijn die er namelijk helemaal niet.

Omdat ik niet wist of mijn mensenkennis hetzelfde lot beschoren was als mijn bindingsangst heb ik voorzichtig een beetje durven peilen op hoeveel lijnen we eigenlijk zitten. Ik bedoel, voor hetzelfde geld heeft hij geen idee en roept hij ineens doodleuk dat ik niet moet denken dat hij me leuk vind ofzo. Maar in tegenstelling daarvan roemde hij mijn positieve kijk op de wereld en relaxte benadering. Ik dacht dat ik het verkeerd verstond, maar de tweede keer hoorde ik toch echt hetzelfde. Huh? Ziet hij iets wat ik niet zie? Misschien komt dat omdat we tot nu toe het samen boodschappen doen op zaterdagochtend vakkundig hebben weten te vermijden, maar hoe lang nog? Om maar af te sluiten met zijn wijze woorden waar ik me echt volledig bij aansluit:
image