Tagarchief: karma

ADHDaten deel II

Nickname: Lotus27

Leeftijd: 23.. Nog lang geen dertig.. 28

Land: Nederland

Ik ben een: Vrouw

Op zoek naar: Een man

Kinderen: God nee zeg.. nooit.. Nog niet.

Ik ben: een onredelijke.. dramaqueen.. leuke vrouw op zoek naar een project.. man. Na anderhalf jaar hoereren.. vrijgezel zijn doe ik hier een poging een simpele.. leuke man te vinden. Mijn hobby’s zijn.. Ik hou van.. Ik heb een leuke baan in het onderwijs en een kutsalaris.. grote bek.. vriendenkring.
In mijn vrije tijd ga ik graag
candycrushen.. bankhangen.. leuke dingen doen, bijvoorbeeld naar de kaakchirurg.. de supermarkt.. vriendinnen of de stad in. Ik hou van wijn.. zeuren.. mijn vrienden, familie en mijn kat. Ik sport nooit.. omdat het moet.. wekelijks en ik lees graag wijvenboeken.. hoogstaande literatuur.
Na een drukke werkdag vind ik het heerlijk om mijn
auto.. fiets te pakken om door de stad.. bossen te rijden, op zoek naar sigaretten.. de natuur.
Mijn muzieksmaak loopt uiteen van
corny boybands.. klassiek tot commerciele shit.. modern. Verder ben ik erg labiel.. relaxt; ik geniet enorm van een potje seks.. diepgaande gesprekken over de zin van het leven, onder het genot van een doos.. fles.. glas goede wijn.
Ik kan
absoluut niet.. een ei.. lekker koken en vind dat geen ruk aan.. dan ook erg leuk om te doen.
Daarnaast heb ik
adhd.. een sprankelende persoonlijkheid en ben ik erg asociaal ingesteld.
Mijn vrienden omschrijven mij als mentaal gestoord.. spontaan, en ik ben altijd in voor een leuke avond ruziezoeken.. gezelschapsspellen doen.
Ik hou van lange
discussies.. strandwandelingen en verre vriendjes.. vakanties.
Ook ga ik een
bitchfight.. uitdaging niet uit de weg en ben ik erg begaan met mezelf.. mijn medemens. Ik zit vol zelfmedelijden.. enthousiasme en bezit een flinke dosis ritalin.. humor.
Ik zoek een
lekkere.. leuke man met een goedbetaalde.. interessante baan, liefst zonder eigen mening.. vriendin.. kinderen. Wie weet ben jij mijn prins op het witte dekbed.. paard.

Kusjesdoei.

Hoe varkens mijn ADHD gaan elimineren

‘Wat wil je eigenlijk?’ Nog nooit heb ik een goed antwoord op deze vraag kunnen geven, of deze nou gesteld wordt bij de snackbar, na een geslaagde date of in een andere situatie. Zodra iemand deze vraag stelt weet ik al dat ik hier geen antwoord op heb, anders zou ik dat allang duidelijk hebben gemaakt en was de hele vraag onnodig. Ik hou meestal van duidelijkheid, niet van twijfelen en piekeren en dingen kapot-analyseren, hoewel ik daar wel heel erg goed in ben. Daarnaast vind ik het heerlijk om te piekeren en dingen kapot te analyseren. En daar is het, de paradox.

Ik verwacht altijd duidelijkheid van anderen en ik wil weten waar ik aan toe ben. Dat anderen dat ook van mij verwachten kan ik niet altijd begrijpen. Sinds wanneer is het belangrijk wat ik vind? Veel te vaak laat ik het maar van een ander afhangen om achteraf spijt te hebben dat ik niet heb kunnen ontdekken welk stemmetje mijn gevoel was en welke mijn verstand. Voornamelijk omdat ik heb geleerd niet altijd mijn mening overal tussendoor te gooien, om nog maar te zwijgen over het vraagstuk naar welk van de twee ik had moeten luisteren. En als ik me echt onder druk gezet voel om een keuze te maken, kies ik altijd voor datgene dat het gedraaikont in mijn hoofd wegneemt en ik uiteindelijk dus helemaal niet hoef te kiezen.

Graag had ik een blog geschreven over het feit dat ik had besloten nooit meer te gaan daten en me ineens terugvond op een kruising waarop ik een keuze moest maken tussen twee ontzettend leuke mannen. Die blog zou dan moeten eindigen met een uit-de-film-scene waarin de állerleukste van de twee het hardste zijn best zou doen om me te overtuigen van zijn liefde. Helaas zou het in dit geval eindigen met het moment dat ik met beiden alles had afgekapt, omdat ik nog altijd liever géén keuze heb dan teveel.

Onlangs was ik vol goede voornemens op zoek naar verhalen over adhd’ers mensen met adhd en relaties en hoe dat dan zou moeten. Ik ben daar vet slecht in namelijk, maar altijd bereid om te leren. Echter stuitte ik alleen op artikelen voor partners en tips over hoe zij het hoofd boven water kunnen houden tijdens het samenleven met een adhd’er. En hoe ze dat kunnen overleven. Want een relatie met een adhd’er bevindt zich zo’n beetje in de binnenste cirkel van de hel. Schijnt. Nou weet ik dat ik zeker niet de makkelijkste ben, maar ik ben niet van plan mijn toekomstige droomman met een draaiboek te laten werken. Schiet toch op.

Na eindeloze gesprekken en kapotgeanalyseer met mijn wijnclubvriendinnen ben ik toch tot de conclusie gekomen dat dit wellicht helemaal geen adhd-trekje is, maar dat het gewoon bij alle vrouwen hoort. Wij zijn geen mannen en dat willen we ook niet zijn. Wij doen nou eenmaal aan piekeren en we gaan alle plus- en minpunten net zolang afwegen tot we weer op het zelfde punt uitkomen als daarvoor. Wij houden ervan om van elke man een psychoanalytische profielschets te maken en op basis daarvan ongenuanceerde conclusies te trekken die nergens op slaan. Elke date gaat in de wekelijkse vergadering en de uitkomst daarvan is bindend.

Ik wil geen relatie omdat ik dan het gevoel krijg de keuzes te missen. Het gros van de relaties die ik heb gehad was voornamelijk doodsaai. Het was er gewoon en het was vanzelfsprekend. Ik hoefde niets meer te doen, alles lag al vast en het benauwde me. Dat neemt niet weg dat het stuk voor stuk ontzettend leuke mannen waren en hen geen blaam treft. Ze hadden gewoon geen handboek en moesten improviseren. De overgebleven relaties deelde ik met malloten, ik kan het niet anders omschrijven en ik zou best goed met taal moeten zijn.

Het afgelopen jaar heb ik enorm zitten twijfelen aan mijn adhd. Zelfs na tientallen flessen wijn, waarschijnlijk honderden sigaretten, op hol geslagen analyses en soms dagelijkse wijnclubvergaderingen twijfel ik nog steeds een beetje. Alle symptomen van adhd zijn in delen terug te vinden bij anderen en ik ben een combinatie van de negatieve eigenschappen van mensen zonder adhd. Dat is soms kut, want mijn hoofd draait overuren en het houdt nooit op. Aan de andere kant geloof ik dat ik capabel genoeg ben om al deze symptomen uiteindelijk te verminderen en zo de DSM-V te verslaan waardoor ik geen diagnose meer zal krijgen en dus verlost ben van deze stempel. Ik heb me sufgeanalyseerd op anderen en daar genoeg van geleerd voor de volgende stap.

Ik geloof dat alle losse criteria die nu bij adhd horen, ook te vinden zijn bij alle andere mensen, alleen niet altijd bij elkaar. Ik heb geleerd naar anderen te luisteren en op een rationele manier een dialoog aan te gaan. Ik heb geleerd dat ik niet de enige ben wier hoofd soms uit elkaar lijkt te ploffen door al het gepieker. Ik heb truukjes geleerd om me steeds langer te kunnen concentreren en om niet altijd impulsief te handelen. Ik heb ook geleerd dat ik niet altijd gelukkig word van rust of chaos, maar dat daarin een balans te vinden kan zijn. Ik heb geleerd dat ik zelf geen saai leven wil en daarom vaak uitersten opzoek. Ik heb geleerd dat adhd een perfecte samenvatting is van al mijn karaktereigenschappen waar ik aan zal moeten werken. En tot slot heb ik geleerd dat ik niet geassocieerd wil worden door een label, maar beoordeeld wil worden op mijn karakter. Hoe verwarrend dat soms ook kan zijn. Ik wil niet meer in het hokje adhd geplaatst worden, dat is mijn goede voornemen voor 2014.

Moraal van dit verhaal: mannen zijn varkens* en ik ben ook gewoon een vrouw.

*Soms lieve varkens, maar wel varkens.

Dr Phil lult maar wat

Ik heb een haat-liefdeverhouding met routines. Als ze me rust geven en dingen overzichtelijker maken dan ben ik de eerste die roept dat ik heus wel regelmaat nodig heb, want kijk eens hoe goed het allemaal gaat. Maar als ik routinematig steeds dezelfde fouten maak en dus steeds hetzelfde resultaat krijg, ben ik ervan overtuigd dat het complete universum samenspant om mij een hak te zetten. Want ja, het kan natuurlijk niet aan mij liggen en karma is a bitch enzo.

Een wijs man zei ooit dat het onredelijk was om een ander resultaat te verwachten door dezelfde handelingen te verrichten. Dat soort wijsheden slaat natuurlijk op iedereen behalve op mij. Ik heb momenten waarop ik zwelg in zelfmedelijden en, boehoe, waarom overkomt mij dit steeds. Best een rare vraag, ik doe namelijk ook steeds dezelfde dingen alleen zie ik dat nooit niet altijd in. Misschien heb ik het wel onbewust niet willen zien, routines nemen namelijk de onvoorspelbaarheid weg waar ik soms zo veel behoefte aan heb.

Veel situaties in mijn leven verlopen inderdaad hetzelfde en veel teleurstellingen zijn misschien zelfs wel te voorspellen daardoor. Successen daarentegen ook. Ik weet van mezelf dat ik heel fanatiek kan zijn en me vol kan storten op iets. Werk, hobby’s, dates, noem maar op. En na elke teleurstelling verwijt ik mezelf weer dat ik het niet iets rustiger aan heb gedaan. Gewoon, uit routine. Maar als me wordt gevraagd of ik het anders had gedaan als ik de uitkomst had geweten, moet in ontkennend antwoorden. Ondanks dat ik blijf hopen op een andere uitkomst, geniet ik ook van de weg daarnaartoe. De jacht is leuker dan de prooi, remember?

Deze week werd me ineens veel helder. En dat ik inderdaad soms alleen de negatieve kanten zag wist ik in theorie wel, maar ik dacht dat ik dat allemaal al had veranderd enzo. Ik bedoel, ik heb een superslimme coach en neem braaf mijn pilletjes, dus dan komt alles vast goed. We hebben veel gewerkt aan het beperken van mijn impulsieve reacties naar de buitenwereld. Daar helpen de medicijnen me bij en het alombekende tot tien vijf één tellen, zo’n beetje de moeilijkste opdracht die ik ooit heb meegekregen. Alles draaide erom dat ik me moest aanpassen aan de buitenwereld, omdat ik wel eens iemand zou kunnen kwetsen met uitspraken die ik misschien niet eens zo had bedoeld. Er kwam nooit in me op dat het wel eens in mijn voordeel zou kunnen zijn om daaraan te werken. Tot een jaar geleden had me neergelegd bij het gevoel dat wie ik was niet goed genoeg was, en dat de schade beperkt zou moeten worden door middel van coaching en Ritalin. Inmiddels heb ik juist door diezelfde coaching en medicijnen een dosis zelfvertrouwen gekregen waardoor ik dat niet meer geloof.

Ik keek vaak op naar mensen die hun leven op orde hadden, zonder negatieve uitspattingen of selfmade drama en ellende. Mensen bij wie alles op rolletjes leek te lopen. Ik realiseerde me dat ik die vorm van jaloezie alleen voelde op momenten waarop ik die ellende zelf mee leek te maken, nog geen dag per maand misschien. De andere dagen kreeg ik het al benauwd bij het idee in hun schoenen te moeten staan. Het leek me allemaal zo saai en voorspelbaar, alsof de rest van je leven al vastligt. Brr.

Toch denk ik niet dat zij dat zelf zo zien. Ik geloof echt dat mensen gelukkig kunnen worden van zekerheid en bevestiging en daar ook naar op zoek zijn. Op een bepaalde manier heb ik dat zelf ook nodig, maar het verlangen naar spanning en het doorbreken van routines laat me niet los. Soms zijn er momenten die ineens een routine blootleggen en de reden ervan. Samengevat: adhd-meisje ontmoet leuke adhd-loze jongen. Meisje denkt: dat wordt niks, want mannen zijn van nature gewoon varkens. Jongen denkt: wat een leuk meisje, daar wil ik mee daten. En zegt dat ook. Meisje denkt: huh? En besluit het rustig aan te kijken om te zien waar het schipt strandt. En daar komt een stukje adhd naar boven, want als ik ergens voor ga, dan doe ik dat goed. Ik hou niet van afwachten, ik wil zelf de touwtjes in handen houden. Routinematig en übervoorspelbaar ga ik daarna natuurlijk keihard onderuit en verwijt ik mezelf weer dat ik te hoge verwachtingen had, waarna ik legitiem met een fles wijn en caramelijs één avond mag doorbrengen. Story of my life. Aldus zonder door te hebben waarom.

Tot deze week. Want voor het eerst heb ik het gevoel dat het misschien niet helemaal verkeerd is wat ik heb gedaan. Ik geloof dat de situatie inderdaad anders geweest was als ik me niet ergens vol op had gestort of niet te hoge verwachtingen had. Ik geloof dat ik dan nog steeds had moeten afwachten en dat is juist iets wat ik niet te lang wil doen. Het fanatisme en supergelukkige gevoel mag dan wel veel te snel zijn afgelopen, ik heb het tenminste wél ervaren.

Ik krijg inderdaad steeds hetzelfde resultaat, maar blijf dezelfde dingen doen. Ik kick op de instant happiness die de hoge verwachtingen me brengen, dat is misschien een doel an sich. Dat de teleurstelling daarna iets groter is, neem ik gewoon voor lief. Ik weet dat ik het kan hebben en dat als ik er eenmaal doorheen ben (zie caramelijs), ik er ongeschonden weer uit kom. Moraal van dit verhaal: Dr Phil lult maar wat.