Tagarchief: olifantjes

Zen 2.1

Ik ben er helemaal klaar voor. Gewapend met mijn witte badlaken en nieuwe yoga-outfit loop ik de zaal binnen. Geen spiegels, yes! Ik zoek een matje uit dichtbij de deur en mompel iets over vluchtroutes en nooduitgangen. Ik krijg een warm welkom van de groep en neem plaats op het matje waar ik de komende anderhalf uur niet meer vanaf zou komen. Tijd voor innerlijke rust. Kom maar op.

De yogi begint met een verhaal over chakra’s en mijn innerlijke zweefteef maakt een vreugdedansje. Ik maan haar tot stilte en het feest kan beginnen. Als eerste is het de bedoeling ontspannend op het matje te liggen. Dat kan ik wel, als ik tenminste niet in slaap val. Ik lig koud 10 seconden als ik al een houten kont krijg van de harde vloer. Ik wiebel een paar keer en besluit me letterlijk neer te leggen bij de vloer en mijn handdoek. Ik vraag me af of ik nog schone handdoeken heb thuis, ik had eigenlijk een was moeten draaien. Nou ja, dat doe ik straks wel als ik thuis ben. Nog anderhalf uur, zie ik op de klok.

Naast me denk ik gesnurk te horen en ik vraag me af wie er in slaap is gevallen en vooral, hoe dan. Ik onderdruk een steekje jaloezie en net als ik denk dat het gevoel in mijn billen nooit meer terug zal komen is het tijd om op te staan. Goh, dat was best ontspannend. In de zin dat ik niet gillend ben weggerend dan. De bedoeling is om eigenlijk alles met je ogen dicht te doen, maar dan zie ik niet zoveel dus ik hou ze gewoon open. Inademen, uitademen en je rug naar achteren strekken. Na een halve uitademing weet ik zeker dat er eerst minimaal 3 wervels uit mijn rug moeten wil ik hier fysiek toe in staat zijn. Na drie keer ben ik het met de yogi eens dat het wel weer even genoeg is.

Tijd voor een balansoefening. Gelukkig ben ik een heel stabiel persoon dus dit is me echt op het lijf geschreven. En inderdaad, ik kan me prima staande houden op mijn rechterbeen terwijl ik met mijn linkerhand mijn andere been in bewang hou. Eitje, dat balanceren. Na ruim een uur (het kunnen ook 20 seconden geweest zijn) is het tijd om van been te wisselen. Er zal wel iets mis zijn met de vloer, want mijn linkervoet blijft niet echt staan geloof ik. Na vijf pogingen geef ik het op en is het toch tijd om te gaan zitten.

imageIk kan echt niets bedenken wat zittend onmogelijk is, dus ik laat me volledig meenemen door de kalmerende woorden van de yogi-meneer. Hij begint weer over mijn onderontwikkelde chakra’s en ik moet mijn ogen nu toch echt dichtdoen. Vooruit. Na een paar oefeningen moet ik ze ernstig dichtknijpen en ik vraag me af of mijn lenzen kunnen knappen als ze nog in mijn ogen zitten. Na drie seconden is het tijd om glazig voor me uit te staren naar één punt en gelukkig heb ik een vet mooie poster tegenover me hangen. Na de vierde keer staar ik er nog een keer apatisch naar en snap ik de reden hiervan. Heel even lijkt er niets anders te bestaan dan de poster. Als ik voor de laatste keer mijn ogen moet dichtdoen en vooral dichthouden zie ik wat ik altijd zie. Maar deze keer is het anders. Alles staat nu stil. Ik zie rechthoeken, vierkantjes, donker en licht, maar niets beweegt meer en het lijkt even alsof zelfs de tijd stilstaat. Ik schrik van die gedachten en de ballenbak komt weer tot leven.

Na nog een paar laatste fysiek onmogelijke inspanningen is het wederom tijd om te ontspannen op het matje (en de harde vloer). Een paar seconden later hoor ik weer gesnurk en dit keer kan ik me goed indenken waarom. Normaal kan ik mijn lichaam prima ontspannen maar dan wel thuis, vlak voor bedtijd of als ik net wakker ben. Niet in een houten zaaltje ergens in een Vinexwijk met nog 10 anderen om me heen. Deze keer lukt het wel en ik moet me inhouden om niet in slaap te vallen. Er komt een gedachte in me op, maar ik maak het niet af. Het beeld staat weer stil en ook al zijn mijn ogen dicht, ik ben klaarwakker. De opdracht is om een wens of doel in gedachten uit te spreken en ik wens dat ik me voor altijd zo mag blijven voelen. Nadat ik die voor de derde keer geluidloos uitspreek voel ik langzaam een glimlach opkomen. Eentje die voor het eerst in lange tijd oprecht is ♥

Iets met olifantjes en struisvogelpolitiek

Ik ga een nieuwe website schrijven. Over blaasontstekingen en griepjes, want die hebben namelijk dezelfde ziektelast als ADHD. Volgens mevrouw Schippers (die dus niet echt dankzij mij in het kabinet zit) is ADHD op magische wijze gereduceerd tot een ‘kleine ziekte’ en behandelingen worden dus niet meer vergoed. Dat een blaasontsteking na een weekje antibiotica weer overgaat is niet belangrijk*. Zelfs appels en peren zijn nog makkelijker te vergelijken.

Het is echt niet zo dat ik gelijk doodga zonder coaching of Ritalin, en waarschijnlijk ook niet eerder dan normaal (ik word namelijk 104, let maar op). Maar ik kom die komende 77 jaar enigszins gelukkiger en stabieler door met diezelfde coaching en mijn potje pillen. Maar dat zit tussen mijn oren, want mevrouw Schippers kent mij en mijn behoeftes natuurlijk veel beter dan ikzelf. Ik heb haar denk ik gemist toen ze een dagje met me meeliep om die ziektelast te beoordelen. Waarschijnlijk was ik afgeleid door iets roze met glitters.

Als ik nu terug kijk ben ik al zeker 13 jaar bezig om mijn leven aan te passen aan ADHD, en misschien zelfs wel andersom. En eerlijk gezegd denk ik dat ik daar redelijk in geslaagd ben. Dat betekent niet dat ik nu achterover kan leunen en het leven maar kan laten doorlopen. Dag in dag uit ben ik bezig om hoofdzaken van bijzaken te onderscheiden, prioriteiten te stellen, mijn gedachten in toom te houden, mijn medicijnen op tijd in te nemen, afspraken na te komen, en te zorgen dat rekeningen betaald worden en ik überhaupt te eten heb. Dingen die zo vanzelfsprekend horen te zijn, zijn dat voor mij niet. Ik moet regelmatig mijn hoofd resetten en alles opnieuw installeren. Dat kost energie en vertrouwen, maar het levert ook een lading geluksmomentjes op. Iets dat alles altijd weer goedmaakt.

imageIk ben zo van slag, dat ik iedereen een geluksmomentje gun met deze foto van een vet lief, klein olifantje.

Alle trucjes, routines, lijstjes en wat dies meer zij heb ik met behulp van die coaches en Ritalin weten op te stellen. Het grootste gedeelte heb ik zelf gedaan, maar ik heb nogal eens opstartproblemen waar ik de nodige hulp voor heb gekregen. Ik durf er niet over na te denken hoe mijn leven eruit had gezien als ik die hulp niet had gehad. In ieder geval had ik mijn opleiding niet af kunnen maken, had ik financieel wellicht aan de grond gezeten en met een beetje pech was ik getrouwd. En ongelukkig. Maar hé, ik zou mevrouw Schippers en consorten wel een paar tientjes op jaarbasis hebben bespaard. En dat is toch veel meer waard dan mijn bijdrage aan de maatschappij?

Nu heb ik een fatsoenlijke baan waarmee ik een shitload aan Ritalin kan kopen, en vrienden die af en toe als coach kunnen fungeren. Dat doen ze nu al, alleen weten ze dat niet want anders moet ik ze misschien allemaal gaan betalen. Maar ik denk aan dat 16-jarige meisje wier hoofd draait op angsten, onzekerheden, paniek en ongeorganiseerde, losgeslagen gedachtes. Dat meisje dat helemaal niet weet dat het ook anders kan en nu door de overheid niet meer serieus wordt genomen. Dat meisje dat denkt ‘als dit het is, hoeft het voor mij niet meer’, en voor wie er geen psycholoog klaar zit die haar vertelt dat het niet aan haar ligt, maar aan haar hersenen die anders werken en het gewoon niet snappen. Dat meisje dat nooit zal kunnen denken ‘later wordt het beter’. Voor mij is dat later nu. Het is beter. Eindelijk ben ik op dat punt waarvan dat meisje straks het bestaan niet eens meer af weet.

Ik voel me schuldig omdat ik inmiddels wel alles op de rit heb, en als het moet zelfs zonder coach zou kunnen functioneren. Ook omdat ik nog een lade vol Ritalin heb liggen, maar dat doet er even niet toe.
Ik voel me schuldig omdat ik de hulp van een ander heb afgenomen, door te laten zien dat ik het zelf ook wel kan. Dat daar 13 jaar aan vooraf is gegaan waarin ik dagelijks een mentale en soms fysieke strijd heb moeten leveren laten we voor het gemak maar even weg.

* Ik wil een blaasontsteking niet bagatelliseren, want die heb ik ook wel eens en dat doet pijn. En dat omdat ik vaak te lui ben om braaf te plassen op de momenten waarop dat moet (ja mama, ik heb ook sex. Ik ben 27 en dan doe je dat).