Tagarchief: Roze

Verrassing

Lief dagboek,

Ik heb een hele drukke, maar best leuke week gehad en daardoor ben ik een beetje vergeten te bloggen. Kijk, ik heb sindskort een vriendje en daardoor heb ik geen tijd meer voor andere dingen. Eigenlijk is dat helemaal niet waar, maar ik wilde gewoon even vertellen dat Date nu Vriendje is geworden. Vet leuk! En het is superlekker weer buiten en iedereen is blij enzo en oh ja, ik neem sinds vorige week ook geen pillen meer.

imageEn zoals ik in mijn laatste blog al schreef, had ik beloofd om Vriendje zaterdagavond met de auto op te halen in de stad. Zaterdagavond… Stad… Dat dus. Hij had netjes verteld waar ik moest zijn en ik heb op mijn beurt netjes doorgegeven hoe laat ik wegreed. Ik was alleen even vergeten dat niet elke binnenstad geschikt is om op zaterdagnacht rustig aan de kant van de weg te wachten tot meneer de auto heeft bereikt, dus nadat ik hem stoïcijns voorbijreed was het tijd voor de eerste hulplijn, en belde ik Vriendje op. “Hou maar rechts aan tot je ergens stil kan staan, ik loop die kant wel op,” zei hij lief. Mooi, dat scheelde weer een stressfactor. En na tien minuten stond ik tussen een politiebureau en wat rode lampjes in. Na twee pogingen van twee vreemde mannen om mijn auto te openen, kwam Vriendje me redden. Zoals het hoort.

“Blijf je morgen voetbal kijken?” Vroeg hij toen we eindelijk op de bank zaten. “Nee gek, voetbal is stom.” Pas toen ik naar hem keek bedacht ik me dat het een uitnodiging was die ik al had afgeslagen voordat ik erover nadacht. “Grapje. Tuurlijk blijf ik,” herstelde ik snel. En ik bleef inderdaad. En weet je wat we die dag gedaan hebben? Helemaal niets! Voetbal gekeken, biertjes gedronken, gelachen, gegeten, en allemaal dingen die je alleen met je vriendje mag doen. Verder niets. En het was heerlijk. Ik had even geen werk, geen afwas, geen verplichtingen, geen todo-lijstje en geen adhd. Ik was zelfs zo relaxt, dat ik de hele dag niet heb gerookt. Ik bedoel maar.

Maar toen Vriendje na het eten voorzichtig zei dat ik best nog een nachtje kon blijven slapen, kwam mijn hele planning weer in me op. Alsof ik op maandagochtend eerst naar huis zou gaan en dan nog naar mijn werk!? Ik bedoel, zoveel planning en stress kan zelfs ik niet aan. Maar als je flieft bent dan heb je zelfs dat er voor over, dus ik lachte lieflijk en mompelde iets terug. Ok. Planning. Ik rekende uit dat ik maar een uur eerder mijn zijn nest uit zou moeten, naar mijn huis zou rijden, spullen pakken, poez aaien, en op naar het werk. Dat zou moeten lukken, volgens mij functioneert half Nederland zo in de lente. En inderdaad, het lukte! Stressloos kwam ik op mijn werk aan en, belangrijker nog, ruim op tijd.

imageHoe leuk ik Vriendje ook vind, na twee dagen weer een avond thuis zijn is soms echt the best. Dus ik ben lekker een avond verdwaald op internet en heb daar allemaal leuke dingen gevonden die ik in mijn huisje wilde hebben en ik vond leuke cadeautjes voor mijn wijnclubvriendinnetjes. Die zou ik morgen wel bestellen, maar dat geduld had ik niet. Na poging één verscheen er een beeldvullende foutmelding op mijn scherm en besloot ik maar te gaan slapen. Dus toen ik de volgende dag vrij was, sjeesde ik in één streep naar de stad om dan maar in een niet-online winkel te kopen wat ik wilde. Toen ik binnenkwam vroeg ik me af waarom ik dat niet vaker deed en toen herinnerde ik me weer dat ik dat niet meer durfde. Ik glimlachte een beetje en besloot wat langer in de winkel te blijven dan nodig, dus kocht ik gelijk maar een horloge om te zien hoe lang dat nou echt was. Ik geloof dat ik de laatste adhd’er was die nog zonder liep, dus dit was echt een noodzakelijk iets. Blij met mijn nieuwe aanwinsten reed ik terug toen ik op mijn neue horloge zag dat ik nog maar drie kwartier had voor de volgende afspraak. Gelukkig had ik geen ruk zin om te koken, dus een tussenstop bij de lokale snackbar was volledig geoorloofd.

Nadat ik had besteld ging ik zitten. Raar, dat ik nog nooit echt hier binnen was geweest. Misschien kwam dat omdat ik altijd van tevoren doorbelde wat ik wilde hebben en dat stipt op tijd kwam ophalen. Omdat ik een hekel heb aan wachten. Zó erg, dat ik dat soort dingen dus doe. Maar nu was het anders, want ik zat daar rustig totdat mijn voedsel klaar was. Eenmaal thuis keek ik nog een keer naar mijn aanschaf en drong tot me door dat ik me een uur had verteld. Bonustijd! En ik besloot te gaan afwassen (huh?). En weer een uur later stond ik stipt op tijd (!) bij mijn wijnclubbuddy voor de deur om naar een voorstelling te gaan. Zo eentje waar je stil moest blijven zitten en waarvan je vooraf alle nooduitgangen checkt en alleen maar aan het aftellen bent hoe lang je nog moet. En wat ik geen van allen heb gedaan deze avond, omdat ik me een keer echt heb laten meenemen door iets.

Dus toen ik me vanmiddag realiseerde dat ik deze week alleen maar dingen had gedaan waar ik mezelf twee maanden de tijd voor had gegeven, ging ik nadenken. Wat was er anders? Eigenlijk helemaal niets. Hoe kan het dat ik nu ineens probleemloos de stad inloop, iets waar ik normaliter twee dagen van moet bijkomen? En dat er geen afwas staat? Die vragen wil ik eigenlijk helemaal niet beantwoorden, maar het valt niet te negeren. Ik wilde deze zomer zonder Ritalin bereiken wat ik de afgelopen twee jaar mét deed. En voor het eerst vraag ik me af of ik zowaar een doel heb bereikt…

Mijn utopische ADHD-poli

“Later wil ik een ADHD-poli. Waar je gewoon even je ADHD-ei kwijt kan zonder een heel ADHD-traject in te gaan. Zonder wachtlijsten enzo. Zoiets.” Deze tweet was het gevolg van een kwartier filosoferen in de auto, terwijl ik van sport terugreed naar huis. Ik tweet wel vaker onzindingen, dat kan namelijk op Twitter. Ook ik word verplicht om mijn gedachtengang in 140 tekens samen te vatten, wat best een goeie oefening is denk ik.

Op de heenweg al bedacht ik me wat er, behalve medicatie, nou écht zou helpen om geen last meer te hebben van alles dat bij ADHD komt kijken. Verder dan ’50 IQ-punten inleveren’ en ‘niet meer nadenken’ kwam ik niet. Niet echt concreet toe te passen dingen, zeg maar. Een paar weken geleden heb ik afscheid genomen van mijn coach. Het zat erop, vanaf nu zou ik het zelf moeten doen. Ik voelde me een beetje uitbehandeld, alsof er niets meer mogelijk was behalve het heule traject nog een keer doorlopen of braaf elke dag medicijnen slikken. Niemand wil echt z’n leven lang aan de pillen en het traject bestond uit meer bureaucratie, administratie en zakelijke shit dan echt concrete hulp; no way dat ik daar ooit nog aan zou beginnen.

Maar af en toe wil ik wel gewoon m’n ei kwijt, of iets vragen. Of juist een schop onder m’n hol, of iemand die zegt dat ik goed op weg ben. Ik heb helemaal geen zin om eerst naar de huisarts te gaan, me te laten doorverwijzen, wekenlang de wachtlijst afwachten, intake-gesprekken uitzitten, hopen dat deze hulpverlener me wél snapt, en honderd papieren invullen. Ik wil gewoon even met iemand praten die verstand van zaken heeft en me weer op weg helpt. Als ik kiespijn heb bel ik de tandarts en kan ik morgen nog terecht, en als ik een blaasontsteking vermoed kan ik zonder kloppen een potje pies op de balie poneren. Maar als ik even wat opstart- of continuïteitsproblemen* ervaar, gaat daar weer een fucking traject van vele maanden aan vooraf! Bovendien heb ik het tegen die tijd allang zelf uitgezocht, maar ga ik vaak toch maar naar de afspraak in het kader van ‘ik heb nu al zó lang gewacht…’.

Dus toen vroeg ik me af, wat zou ik nou echt willen op dat moment? Heel simpel, gewoon dat je met iemand even een afspraak maakt en een uur lang gratis thee krijgt en dan je verhaal op tafel gooit. Geen intakegesprekken, geen aanmeldingen, geen doorverwijzingen, geen wachtlijsten. Gelijk betalen na afloop, anders krijg je weer het gezeur van ‘gezonde’ mensen die kromliggen voor en door mijn ellende. Een soort kapper, die in plaats van je hoofd van buiten eens vanbinnen fatsoeneert. Ik wil me niet verplicht voelen nog tien sessies te doorlopen als ik naar de eerste keer weer even vooruit kan. Ik wil dan ook geen langetermijn-shit of huiswerk ofzo.

Ik wil gewoon op maandag bellen, op woensdag in een serene wachtkamer zitten met allemaal roze bloemen en ingelijste corny uitspraken van mensen die helemaal zen zijn aan de muur. En dan een uur later weer opgelucht en vol goede moed naar huis. Ik wil kunnen vragen of het normaal is dat mijn hoofd soms lijkt te ontploffen en weten of dat weer goedkomt. Ik wil weten aan welke gedachten ik wel en geen energie hoef te besteden en welke impulsen ik naast me neer kan leggen. Ik vind dat iedereen dat eigenlijk gewoon verdient en met alle kennis in dit land moet daar toch een mogelijkheid voor zijn?

Ondanks dat ik weet dat het uiteindelijk allemaal voor een goed doel is, heb ik toch een klein beetje medelijden met 16-jarige meisjes die op dit moment op de wachtlijst staan voor een ADHD-test. Voornamelijk met degenen die daadwerkelijk een diagnose krijgen. Want echt, lieve meisjes, het zal nog jaren gaan duren voordat jullie op de meeste vragen een antwoord krijgen. En we weten allemaal dat wachten en geduldig zijn de beste eigenschappen zijn van mensen met ADHD.

* Bestaat echt.

Binnenhuisarchitectuur voor dummies

Regelmatig struin ik het internet af op zoek naar nieuwe ideeën voor mijn woonkamer en allemaal leuke plaatjes van werkkamers, badkamers en keukens met het idee om dan maar een heel weekend mijn huis te gaan herinrichten. Ook hier is een patroon in te ontdekken. Na tien pogingen heb ik eindelijk de juiste zoekopdracht ingetypt en omdat ik geen zin heb om complete epistels te gaan lezen over hoe ik mijn huis ADHD-proof maak, zoek ik gewoon direct op afbeeldingen en de aller- allerleuksten sla ik dan op in een map die ik nog nooit van mijn leven heb ingekeken. Zoeken op ‘adhd’ en ‘woonkamer’ levert echt geen enkele afbeelding op, alleen maar lappen tekst en websites met handige tips enzo voor mensen die soms een beetje druk zijn. Ik besloot me daarin te gaan verdiepen zonder vooroordelen en te kijken hoe ik mijn eigen huis zodanig kan inrichten, dat ik me heel kalm en sereen zou wanen in een oase van rust.

De volgens het internet ‘adhd-vriendelijke inrichtingen’ ervaar ik als de hel op aarde. Ik weet dat ik het me soms lastig maak met allemaal impulsen en prikkels om me heen, maar misschien heb ik daar onbewust een reden voor. Op internet ziet alles er allemaal prachtig uit, maar ik ken van alle soorten toch zeker één of meerdere woonkamers als voorbeeld. Ik zal ze hieronder kort(!), geordend(!) en puntsgewijs(!) toelichten.

Zorg voor een eenvoudige en rustige inrichting van je huis. Hier begint het al, wat is ‘eenvoudig’? Bank, tafel en tv? En de rest dan? En rustig, als in wit, grijs en zwart? Met andere woorden: te omslachtig en waarschijnlijk ook veel te saai. Dit type woonkamer is de vereenvoudigde versie van een gesloten inrichting. Althans, zo stel ik me die voor.

Geen achtergrondgeluiden van radio of televisie. Enig idee hoe een huis klinkt zonder geluiden? Stil. Heel erg stil. Zo stil, dat ik er bang van word. Zo stil, dat ik af en toe zelf maar geluid maak, alleen om te checken of ik niet plotseling doof ben geworden. Ik kan niet eten als de tv of radio niet aan is en al helemaal niet als er anderen zijn. Ik hoef niet te horen hoe het menselijk lichaam voedsel verwerkt, ik hoor liever een leuk liedje zodat ik op m’n gemak mijn diner kan verorberen. Als het even kan op de maat van de muziek.

• Gebruik in iedere kamer dezelfde kleuren. Mijn woonkamer is bruin met een heel klein beetje roze. Mijn keuken wit en bruin, de badkamer paars en aquablauw en de werkkamer roze met wit. Ik ben dingen nogal gauw zat wat zou betekenen dat ik in een impulsieve bui niet slechts één kamer overhoop moet halen, maar mijn hele huis. Niets zo veranderlijk als de gemoedstoestand van een iemand met adhd en nu heb ik voor elke mood een andere ruimte. Ik wil niet mijn werkkamer ingaan om een andere stemming te maken en daar exact hetzelfde tegenkomen. Ik zie de logica er niet van in om van alle kamers een eenheidsworst te maken. Er zitten niet voor niets deuren in.

Plaats alleen noodzakelijke spullen in de woonkamer. Enorm gezellig lijkt me dat, ’s avonds op de bank zitten met links van me een sobere lamp, voor me de salontafel en daarachter de televisie (o nee, dat mocht niet). Nee echt, ik zou knalgelukkig worden daar. Vergeet niet de muren wit te houden, dat creeërt rust geloof ik. Als mensen daar gelukkig van werden, had de Ikea geen bestaansrecht. Bovendien vind ik alles in mijn woonkamer belangrijk, ook die stapel folders die al weken geleden in de oudpapierbak hadden gekund.

Berg alles op in dichte kasten of dozen. Net als in een museum. Die huizen ken ik en ik word er kriegelig van. Alles moet uit het zicht en de woonkamer ziet eruit als een showroom. Nergens is een teken van leven te ontdekken en de tijd lijkt er stil te staan. Dit is het soort woning waar ik altijd zo min mogelijk tijd in poog door te brengen. Brr.

Planten stralen rust uit. En wie gaat die dingen dan water geven? Zelfs vetplanten en cacti overleven het gewoon niet in mijn huis. Als ze geen geluid maken vergeet ik ze en omdat ze zoveel rust uitstralen negeer ik ze. Bovendien word ik nogal agressief van de kleur groen.

Een vaste opbergplek voor je spullen. Haha.