Tagarchief: tips

Niet voeren a.u.b.

Via mijn werk krijg ik regelmatig een lijstje onder ogen met tips voor docenten van ADHD-leerlingen. Iets minder regelmatig ben ik aanwezig bij een gesprek met een speciaal-daarvoor-opgeleide-ADHD-coach die mij heel helder uitlegt wat het nou is en waar die kinderen baat bij hebben. Omdat mijn leerlingen en (sommige) collega’s niet op de hoogte zijn van het feit dat ik ook ADHD heb, kan ik vaak niet meer doen dan ja-knikken en aantekeningen maken. Maar soms moet ik vanbinnen een beetje gniffelen om de uitleg.

Omdat ik het heel moeilijk vind om concreet aan te geven hoe ADHD zich uit, duurt het vaak even voordat ik echt snap wat er nou in dat lijstje thuishoort. Heeft duidelijke aanwijzingen nodig, bijvoorbeeld. Hallo! Wij zijn geen debielen hoor, ik snap aanwijzingen prima. Mensen moeten gewoon wat duidelijker zijn. De fabrikant van mijn frambozenshampoo bijvoorbeeld, die op de verpakking zet dat ik de hoeveelheid ter grootte van een nootje moet gebruiken. Ja, wat voor noot? Een walnoot? Kokosnoot? Cashewnoot? Ik bedoel, dat zijn gewoon flut-aanwijzingen waar zelfs de meest intelligente vrouw nog van in de war raakt.

En wat te denken van de Ikea, die meldt dat ik met gepaste snelheid de parkeergarage uit moet rijden. Wat is gepaste snelheid? 10 kilometer per uur? 30? 50? Of als mensen die op bezoek komen zeggen dat ze ‘iets fris’ willen drinken. Ik heb niet echt een fles in de koelkast staan waar FRIS op staat, dus ik heb duidelijkheid nodig. Laatst deed ik boodschappen voor een vriendin van me die vroeg of ik ook iets lekkers wilde meenemen. Ja wát, verdomme. Ik vind namelijk alles lekker, dus ik heb meer info nodig. En mijn schoonmaakster die vroeg of ik doekjes wilde halen. Ik durfde uit domheid niet te vragen wat voor doekjes, waardoor ik nu een jaarvoorraad vaatdoeken, stofdoeken, theedoeken, handdoeken en microvezeldoeken in de kast heb liggenimage. Diezelfde mini-hartaanval krijg ik als mensen zeggen dat ze van de week wel even langskomen, waardoor ik me verplicht voel die hele week paraat te staan voor onverwacht bezoek. Of als op mijn theezakjes staat dat ik ze niet te lang moet laten trekken in het theewater. En de Nuon kan er ook wat van, die melden doodleuk dat een bedrag omstreeks de tiende van de maand wordt afgeschreven.

Is het echt zo moeilijk om wat concreter te zijn? Ik zie al voor me dat ik de kaakchirurg bel met de mededeling dat ik eind van de maand wel even kom koekeloeren. Of dat er in de tv-gids staat dat de film aan het eind van de avond een keer begint. Of dat mijn brood ongeveer een euro kost. Iedereen verwacht duidelijkheid, alleen vergeten mensen het vaak zelf te geven. Zelfs geboortekaartjes zijn voorzien van exacte gegevens over de lengte en het gewicht van de babbie, is het dan zo moeilijk om op mijn zakjes kamillethee te zetten dat ik ze 3 minuten moet laten trekken? Of om te zeggen dat je op dinsdag, donderdag of zaterdag langskomt, of dat in ieder geval op de dag zelf te kunnen melden?

Daarentegen stuit ik regelmatig op aanwijzingen die bij mij een diepe zucht teweegbrengen. Niet voor inwendig gebruik staat er op mijn bus haarlak. Waarna ik me afvraag wat precies de aanleiding was om dit specifiek te moeten vermelden. Of dat ik eerst de kartonnen doos moet verwijderen als ik mijn diepvriespizza in de oven wil schuiven. En op mijn pot pindakaas staat nog even vermeld dat het sporen van pinda’s kan bevatten.

imageVeel dat voor anderen logisch is, is dat voor mij niet. Ik heb vaak moeite met dingen die andere mensen als normaal zien. Dat maakt mij in de ogen van hen vaak dom, al voel ik me inmiddels niet meer zo. Wat voor de één vanzelfsprekend is, is dat voor de ander niet. Laat mij dan maar lekker dom zijn, die duidelijkheid scheelt me een hoop stress (en pillen).

PS: Ik doe het gewoon terug. Op iedereen die me vraagt wat ik voor mijn verjaardag wil, antwoord ik gewoon ‘iets leuks’. Eat that!

En dan, en dan, en dan…

De afgelopen weken of misschien wel maanden heb ik zo’n beetje alles uit de ADHD gehaald wat erin zat. Stress, onrust, paniek, angst en lekker veel klagen. Al die tijd wilde ik maar één ding en dat was dat al die stomme gevoelens weg zouden gaan. Ik wist precies hoe ik dat zou moeten doen, heb er echt keihard voor gewerkt en als ik nu terug kijk is het me nog gelukt ook. Ha! Ik heb alleen één heel klein dingetje over het hoofd gezien…

Wat ga ik doen als dat allemaal weg is? Zoals nu dus. Ik voel me bijzonder kalm en ben nergens meer bang voor, maar ik heb echt geen idee wat ik nu met al die rust en ruimte aan moet. Het lijkt wel alsof het allemaal niet meer leuk is en ik geen doel meer voor ogen heb. Ik ben zo druk bezig geweest met wat ik niet meer wilde, dat ik niet echt heb stilgestaan bij wat ik juist wel zou willen. Voordat ik het idee overbreng dat ik ernstig depressief ben, dat is zeker niet waar. Ik durf het niet eens een dipje te noemen, misschien een klein beetje neerslachtig, maar zelfs dat is niet waar. Maar omdat ik nogal impulsief en kort door de bocht ben heb ik inderdaad een paar dagen in de waan geleefd dat ik aan een niet te genezen klinische depressie leed. Want zo ben ik, lekker snel conclusies trekken enzo. Heerlijk.

image

Hoe corny is dit? Geweldig toch!

Ik zou best een goede psychologe zijn, want voor een ander weet ik het altijd supergoed. Ik hoor mezelf regelmatig midden in andermans klaagzang vragen: ‘maar wat wil je dan wél?’. Best jammer dat ik mezelf dan nooit die vraag heb gesteld. Ik dacht dat het gebrek aan negatieve emoties genoeg was. Er is niets erger dan de hele dag onrustig en angstig rondlopen, dus dat was mijn main goal de afgelopen tijd. Maar nu merk ik pas hoe ontzettend veel energie me dat gekost heeft, wat als voordeel heeft dat ik te moe was om al die negatieve dingies te voeden en erin mee te gaan. Het gevolg daarvan is dat die negativiteit weg is en ik weer bakken met energie overhou maar wat ik ermee aan moet? Geen idee.

Ik herken hierin een soort volgorde die ik eigenlijk al 15 jaar kan benoemen. Ik weet dat er nu een enorm lange tijd volgt waarin ik dolgelukkig ben en alles op z’n plek valt. Die laatste periode duurde zo’n 10 jaar namelijk, jeej. Ik geloof dat er mensen zijn die zich altijd voelen zoals ik me nu voel. Gewoon normaal, zonder pieken of dalen. Maar ik neem daar geen genoegen mee. Ik ben net een relatief groot dal uitgeklommen en nu wil ik verdorie ook weer zo’n piek ervaren. Gelukkig ben ik een heel geduldig persoon, dat scheelt natuurlijk enorm.

Ik heb echt geen idee wat ik nog zou willen. Ik heb een leuke baan en stiekem wel weer zin om aan het werk te gaan (zeven weken vakantie is gewoon onmenselijk lang), ben nog steeds blij met mijn huisje en nog blijer met Vriendje. Ook heb ik de leukste vrienden en familie die mij inmiddels écht kennen. Ja, en dan? Eigenlijk valt dit in de categorie luxeproblemen waar veel mensen een moord voor zouden doen. En toch is het niet genoeg, ik wil meer maar ik weet alleen nog niet wat. Hiermee begrijp ik ineens het hele ADHD-traject en de vicieuze cirkel die daarmee samenvalt. Het is zó simpel, eigenlijk hoef je zelf niets meer te doen. Beetje achterover hangen en kijken wat het leven je brengt. Maar als ik honger heb ik wil toch ook zelf eten in plaat van naar andere etende mensen kijken?

Omdat ik nu kan kiezen tussen lekker meegaan en een brand new depressie kweken of nog heel even doorgaan met waar ik mee bezig was en van dal naar piek klimmen, word ik werl gedwongen om een keuze te maken. En omdat het zo simpel is klim ik nog even door, want van zo’n piek komen altijd vet leuke blogposts vandaan. Zoiets 🙂

Procrastination to the bone

Als je in het onderwijs werkt is dit de ultieme week om al je uitstelvaardigheden te beoordelen. Alles. Moet. Af. En wel nu. Een wijs man beweerde ooit dat iedereen het gedrag koos dat bij hem of haar paste en dat er aan elk gedrag dus voordelen zouden moeten zitten. Dat zou betekenen dat er ook aan mijn immense drang tot uitstellen iets positiefs zit en dat besloot ik deze week maar even te testen.

Mijn kunst om werkelijk alles uit te stellen tot het allerlaatste moment heeft vroeger tot de nodige discussies geleid thuis. Werkstukken maakte ik nog geen 24 uur voor de uiterste inleverdatum en dat moest ver na bedtijd pas worden uitgeprint. Als de printer het dan niet deed zag ik aan het hoofd van mijn moeder dat niet iedereen net zo blij was als ik met het feit dat ik er überhaupt in geslaagd was iets op papier te krijgen. Ik snapte niet dat ze me na 5 jaar havo mijnerzijds nog niet kende. Ik werk niet vooruit. Nooit. Ik ben gewoon een masterplanner.

imageDus ik heb afgelopen week alles, nee echt alles dat ik moest doen opgeschreven en zelfs de uiterste datum waarop het af moest zijn erbij gezet. Minus twee dagen, want ik ken mezelf inmiddels wel iets beter natuurlijk. Ik heb 736 websites bezocht met tips om uitstelgedrag te voorkomen, maar het was al een klein beetje mosterd na de maaltijd want ongeveer mijn hele to do-lijst besloeg langverlopen deadlines. Toen heb ik overal maar weer twee dagen bij opgeteld waardoor ik weer keurig op schema liep. Zie, ik kan best wel plannen als het moet.

Toetsweken zijn de hel op aarde, bedacht om docenten te testen op stressbestendigheid, slapeloosheid en alle andere vormen van mentale kracht die je allemaal tegelijk nodig hebt. De euforie als een kolossale stapel nakijkwerk gedaan is, is van korte duur. En bovendien schiet ik er zelf geen hol mee op want ‘het moet toch gedaan worden’. Ik kan je vertellen dat het lijkt alsof al die toetsen gewoon het zwarte gat bedekken dat je pas ziet als er echt helemaal geen werk meer ligt. Dat moment komt eigenlijk alleen voor ergens in het midden van de zomervakantie en tegen de tijd dat ik er aan gewend ben is het weer september. Zoiets.

Nu dit even lekker genuanceerd te hebben kan ik beginnen met de voordelen van uitstellen. Oh ja, het nadeel is natuurlijk dat je stress hebt enzo en soms tot diep in de nacht bezig bent met nakijken of cijfers invoeren, maar dan ben je vaak zo moe dat je ook ineens van je slaapproblemen af bent. Wat eigenlijk weer een voordeel is. Goed, de voordelen op een rijtje:

  • Alle ADHD’ers die ik gesproken heb, en dat zijn er veul, kicken net als ik op externe druk. Interne druk en motivatie is namelijk moeilijk zelf te creëren. Ik heb echt nog nooit een ADHD’er horen zeggen: “Ja, ik dacht ik begin vast, dan ben ik op tijd klaar.” Meh! ©
  • Omdat perfectionisme zich pas ontwikkelt gedurende het proces, wordt vrijwel alles net zo mooi en goed, zoniet beter, als we voor ogen hadden.
  • Als je op je vrije zaterdagavond aan het werk bent is dat niet uit gebrek aan sociaal leven, maar omdat het moet. Daardoor hoef je je dus minder druk te maken om al je Facebookvrienden die wél uitgaan, want je hebt geen keuze. Bovendien heb je alsnog een leukere zaterdagavond dan wanneer je probeert te ontsnappen aan een mislukte date en dat is een goede reden om een fles wijn open te trekken waar je nog veel productiever van wordt. In theorie dan.
  • Uit tijdgebrek elimineer je vanzelf nutteloze dingen waardoor je eigenlijk tijd bespaart. Als je iets doet waar je toch geen zin in hebt (en er nog ruim een week de tijd voor hebt) kom je vanzelf uit op andere nog nuttelozere dingen die nog veel meer tijd kosten. Google bijvoorbeeld. Of Youtube.

Anyhow, ik wil niemand aanzetten tot uitstelgedrag natuurlijk. Deze blog is gewoon een openbaar excuus voor alle uitstellers met onuitputtelijke schuldgevoelens die niet altijd nodig zijn.