Tagarchief: Wijn

Verrassing

Lief dagboek,

Ik heb een hele drukke, maar best leuke week gehad en daardoor ben ik een beetje vergeten te bloggen. Kijk, ik heb sindskort een vriendje en daardoor heb ik geen tijd meer voor andere dingen. Eigenlijk is dat helemaal niet waar, maar ik wilde gewoon even vertellen dat Date nu Vriendje is geworden. Vet leuk! En het is superlekker weer buiten en iedereen is blij enzo en oh ja, ik neem sinds vorige week ook geen pillen meer.

imageEn zoals ik in mijn laatste blog al schreef, had ik beloofd om Vriendje zaterdagavond met de auto op te halen in de stad. Zaterdagavond… Stad… Dat dus. Hij had netjes verteld waar ik moest zijn en ik heb op mijn beurt netjes doorgegeven hoe laat ik wegreed. Ik was alleen even vergeten dat niet elke binnenstad geschikt is om op zaterdagnacht rustig aan de kant van de weg te wachten tot meneer de auto heeft bereikt, dus nadat ik hem stoïcijns voorbijreed was het tijd voor de eerste hulplijn, en belde ik Vriendje op. “Hou maar rechts aan tot je ergens stil kan staan, ik loop die kant wel op,” zei hij lief. Mooi, dat scheelde weer een stressfactor. En na tien minuten stond ik tussen een politiebureau en wat rode lampjes in. Na twee pogingen van twee vreemde mannen om mijn auto te openen, kwam Vriendje me redden. Zoals het hoort.

“Blijf je morgen voetbal kijken?” Vroeg hij toen we eindelijk op de bank zaten. “Nee gek, voetbal is stom.” Pas toen ik naar hem keek bedacht ik me dat het een uitnodiging was die ik al had afgeslagen voordat ik erover nadacht. “Grapje. Tuurlijk blijf ik,” herstelde ik snel. En ik bleef inderdaad. En weet je wat we die dag gedaan hebben? Helemaal niets! Voetbal gekeken, biertjes gedronken, gelachen, gegeten, en allemaal dingen die je alleen met je vriendje mag doen. Verder niets. En het was heerlijk. Ik had even geen werk, geen afwas, geen verplichtingen, geen todo-lijstje en geen adhd. Ik was zelfs zo relaxt, dat ik de hele dag niet heb gerookt. Ik bedoel maar.

Maar toen Vriendje na het eten voorzichtig zei dat ik best nog een nachtje kon blijven slapen, kwam mijn hele planning weer in me op. Alsof ik op maandagochtend eerst naar huis zou gaan en dan nog naar mijn werk!? Ik bedoel, zoveel planning en stress kan zelfs ik niet aan. Maar als je flieft bent dan heb je zelfs dat er voor over, dus ik lachte lieflijk en mompelde iets terug. Ok. Planning. Ik rekende uit dat ik maar een uur eerder mijn zijn nest uit zou moeten, naar mijn huis zou rijden, spullen pakken, poez aaien, en op naar het werk. Dat zou moeten lukken, volgens mij functioneert half Nederland zo in de lente. En inderdaad, het lukte! Stressloos kwam ik op mijn werk aan en, belangrijker nog, ruim op tijd.

imageHoe leuk ik Vriendje ook vind, na twee dagen weer een avond thuis zijn is soms echt the best. Dus ik ben lekker een avond verdwaald op internet en heb daar allemaal leuke dingen gevonden die ik in mijn huisje wilde hebben en ik vond leuke cadeautjes voor mijn wijnclubvriendinnetjes. Die zou ik morgen wel bestellen, maar dat geduld had ik niet. Na poging één verscheen er een beeldvullende foutmelding op mijn scherm en besloot ik maar te gaan slapen. Dus toen ik de volgende dag vrij was, sjeesde ik in één streep naar de stad om dan maar in een niet-online winkel te kopen wat ik wilde. Toen ik binnenkwam vroeg ik me af waarom ik dat niet vaker deed en toen herinnerde ik me weer dat ik dat niet meer durfde. Ik glimlachte een beetje en besloot wat langer in de winkel te blijven dan nodig, dus kocht ik gelijk maar een horloge om te zien hoe lang dat nou echt was. Ik geloof dat ik de laatste adhd’er was die nog zonder liep, dus dit was echt een noodzakelijk iets. Blij met mijn nieuwe aanwinsten reed ik terug toen ik op mijn neue horloge zag dat ik nog maar drie kwartier had voor de volgende afspraak. Gelukkig had ik geen ruk zin om te koken, dus een tussenstop bij de lokale snackbar was volledig geoorloofd.

Nadat ik had besteld ging ik zitten. Raar, dat ik nog nooit echt hier binnen was geweest. Misschien kwam dat omdat ik altijd van tevoren doorbelde wat ik wilde hebben en dat stipt op tijd kwam ophalen. Omdat ik een hekel heb aan wachten. Zó erg, dat ik dat soort dingen dus doe. Maar nu was het anders, want ik zat daar rustig totdat mijn voedsel klaar was. Eenmaal thuis keek ik nog een keer naar mijn aanschaf en drong tot me door dat ik me een uur had verteld. Bonustijd! En ik besloot te gaan afwassen (huh?). En weer een uur later stond ik stipt op tijd (!) bij mijn wijnclubbuddy voor de deur om naar een voorstelling te gaan. Zo eentje waar je stil moest blijven zitten en waarvan je vooraf alle nooduitgangen checkt en alleen maar aan het aftellen bent hoe lang je nog moet. En wat ik geen van allen heb gedaan deze avond, omdat ik me een keer echt heb laten meenemen door iets.

Dus toen ik me vanmiddag realiseerde dat ik deze week alleen maar dingen had gedaan waar ik mezelf twee maanden de tijd voor had gegeven, ging ik nadenken. Wat was er anders? Eigenlijk helemaal niets. Hoe kan het dat ik nu ineens probleemloos de stad inloop, iets waar ik normaliter twee dagen van moet bijkomen? En dat er geen afwas staat? Die vragen wil ik eigenlijk helemaal niet beantwoorden, maar het valt niet te negeren. Ik wilde deze zomer zonder Ritalin bereiken wat ik de afgelopen twee jaar mét deed. En voor het eerst vraag ik me af of ik zowaar een doel heb bereikt…

ADHDaten deel III

Ik hou van nieuwe dingen leren, daar kick ik op. Zo verdwaal ik regelmatig op Wikipedia of andere sites waar kort, bondig en helder staat uitgelegd wat ik wil weten. Ik heb niet vaak zin om ellenlange teksten te moeten doorlezen voordat ik eindelijk weet hoe oud een pinguin wordt. Meestal kom ik per toeval op dit soort info, door 826 keer door te klikken van de ene naar de andere site. Maar toen bedacht ik me dat ik natuurlijk ook eens nuttige informatie zou kunnen opzoeken, waar ik echt wat aan heb. Dus ging ik googlen naar “adhd” en “daten” en hoe dat dan zou moeten. Het schijnt allemaal hilarisch te zijn enzo, totdat het wat serieuzer wordt. Dan moet je echt rennen voor je leven.

Mijn laatste echt serieuze relatie eindigde in 2009 toen ik met twee verhuisdozen en een eettafel met hangende pootjes bij m’n vader voor de deur stond. Zonder baan, zonder diploma, zonder auto, zonder huis, zonder vriendje en zonder geld, maar oh wat voelde ik me gelukkig. Daarna heb ik heus wel gedate of vriendjes gehad, maar dat duurde nooit echt lang. Op geen van allen was ik stápelverliefd, en om evenveel heb ik gerouwd toen het toch niets werd. Ik heb voor mijn doen wel m’n best ervoor gedaan en ben wel verliefd geweest, maar ik heb het ook steeds weer vakkundig om zeep weten te helpen. Achteraf misschien bewust, omdat ik nooit meer zo afhankelijk van iemand wil zijn als de jaren voordat ik bij pappie op de stoep stond.

Maar soms kom je iemand tegen die je niet kan negeren, al heb ik dat natuurlijk wel geprobeerd door hem iedere week tien keer te blokkeren en dan toch weer niet en dan weer wel. Want dat doe ik nou eenmaal; het is alles of niets, ik doe niet aan tussenwegen. Maar de afgelopen maanden heb ik alles volgens het boekje gedaan. Netjes gewacht, sociaal wenselijke antwoorden gegeven en zoveel mogelijk impulsen de kop in drukken. En eerlijk gezegd ging het me vrij makkelijk af. Tot je op dat awkward punt bent waarop je alles kan afkappen en beiden weer verder gaat met je eigen leven, of toch alles op tafel gooit en dingen uitspreekt. Dus dat heb ik gedaan.

De link tussen mij en ADHD was in de eerste week al gelegd, dus dat hoefde ik niet meer te vertellen. Ik had mijn eigen regels die hij begreep. Niet samen boodschappen doen, niet doordeweek blijven slapen en niet met het openbaar vervoer. Zo kon ik lekker mijn leven blijven leiden en daten op momenten waarop ik dat allemaal kon afsluiten. Maar er komt een punt waarop die twee in elkaar gaan overlopen en meestal trek ik daar de streep. Deze keer lukte me dat alleen niet zo goed. Ik wilde er geen punt achter zetten, maar ik wilde ook niet dat hij zag hoe ik dingen deed die voor een ander niet te begrijpen zijn.

Dus heb ik het maar verteld. Dat ik af en toe de auto neem naar de supermarkt om de hoek, omdat ik bang ben dat ik daar word verlamd door alle impulsen en dan niet gelijk naar huis kan. Dat ik mijn huis nooit helemaal schoonmaak omdat ik bang ben dat er geen afleiding omhanden is als ik die nodig heb. Dat ik elke avond in m’n eentje een half uur zonder tv en geluid op de bank zit omdat ik anders niet kan slapen. Dat ik elke avond mijn huistelefoon bel om te kijken of ik bereikbaar ben als er iets gebeurt. Dat de huissleutels altijd in de voordeur zitten omdat ik ze anders kwijtraak. En dat ik elke dag een tijdschema moet maken voor alle dingen die ik niet dagelijks moet doen. En het enige wat hij zei was: “Daar kan ik wel mee leven!” Letterlijk.

Dus dat was het. Hij wist alles en was er nog steeds van overtuigd dat hij er mee zou kunnen dealen. En vanaf toen heb ik heel veel dingen gezegd die ik natuurlijk helemaal niet meende. Ik had stiekem gehoopt dat ik hem zo boos kon maken, dat ik zelf geen keuze meer hoefde te maken. Maar het lukte niet, dus heb ik hem maar weer geblokkeerd. Net zolang tot ik wel leer hoe het allemaal moet. Maar dan niet van een website.

PS: Dit is overigens dezelfde date die ik op zaterdagochtend gruwelijk schoffeerde waarna ik keihard ben weggereden. En die toen belde om te zeggen dat ik voorzichtig moest rijden. En die toen ineens op vakantie wilde. En die zei dat ik allemaal dingen bij hem losmaakte enzo. Figuurlijk dan.

Waarom niet alle ADHD’ers willen sporten

“ADHD-ers moeten sporten want dan heb je geen ADHD meer en hoef je ook niet naar een psycholoog en Ritalin te slikken enzo.” Of iets in die contreien dan, ik doe niet echt aan nuanceren. Ik ben nooit een sporter geweest, twee keer een half uur fietsen per dag vond ik de eerste 16 jaar van m’n leven wel genoeg. Ik heb wel alle sporten uitgeprobeerd, maar haakte af bij alles waar een verplichting bij kwam kijken. En teamsporten, daar ben ik niet loyaal genoeg voor. Alle sportiviteit verdween uit mijn systeem toen ik tien jaar geleden mijn rijbewijs haalde en van mijn ouders en Golfje uit 1982 kreeg. Ik mis ‘em nog steeds een beetje.

Vanaf die tijd gilde iedereen dat ik toch echt moest sporten, want daar zou ik enorm gelukkig van worden. Die mensen vergaten dat ik de hele dag in beweging was en dat ADHD gewoon topsport is. Nu ben ik van nature een gelukkig mens (gewoon volhouden, positief denken), maar zo rond de eerste ontmoeting met Golfje was daar niets meer van over. Ik was depressief en de grootste hypochonder van de hele wereld. Het was niet eens zozeer dat ik dacht dat ik elk moment dood neer kon vallen, soms hoopte ik er een beetje op. Waar ik dan weer van schrok en dus in paniek raakte. Zo fascinerend, die paradoxale wisselwerking tussen angst en depressie.

Mijn allerdiepste dieptepunt was een donderdagavond zo’n negen jaar geleden waarop ik ergens op een zolderkamer rillend van angst in een slaapzak lag. Ineens zag ik wat ik aan het doen was en ik schaamde me kapot. Echt niets in mijn omgeving wees op een naderend onheil, en toch voelde ik me alsof mijn laatste uur geslagen had. Ik snapte niet dat mijn lichaam het vermogen had zichzelf gewoon in stand te houden, maar hoe meer je weet hoe minder je begrijpt. Ik heb me destijds kapótgegoogled om het wel te snappen en heb me er na die bewuste avond maar bij neergelegd. Ik zou er toch niets aan kunnen veranderen en dit kostte me alle energie die ik had.

Dus hoppa, op naar de volgende reeks therapeuten die er geen ruk van snapten totdat ik na een paar jaar besloot dat ik mijn ontspanning zelf maar moest gaan opzoeken in de vorm van sport. Braaf ging ik elke week sporten en inderdaad, ik voelde me een stuk beter. Na een paar maanden kreeg ik een aanbod van de sportschool dat ik niet kon weigeren: een heuse personal trainer die voor mij een schema op maat zou maken. De eerste afspraak ging over wat ik wilde. Ik wilde absoluut niet afvallen, integendeel, en ik wilde mijn conditie verbeteren want dat was het magische woord. De tweede afspraak was een conditietest waarbij je een half uur zo hard mogelijk moet gaan fietsen en hij je hartslag bijhoudt. “Als je niet meer kan, stop je maar”. Heerlijk, daar hou ik van.

Ik zat ruim over de helft toen mijn trainer zichzelf verving door een trainster. Of alles nog goed ging. “Ja hoor,” zei ik. “Alleen doet die hartslagmeter het niet altijd goed.” Ik voelde dat die af en toe wat afzakte en mijn hartslag niet helemaal pakte omdat het lampje niet brandde. Zodra deze wel aansloeg, sprong het altijd op 220 om daarna weer normaal te doen. Mijn nieuwe trainster zag dat en maakte twee jaar aan therapie ineens ongedaan. “Ik hou je in de gaten,” zei ze lacherig. “Vorige week viel er ook iemand dood neer van zo’n fiets. Haha”. Bam. Dat was het. Eén zin om de hypochonder weer in me te ontwaken die ik twee jaar lang met al mijn energie had weten te verslaan. Ik lachte niet met haar mee en ben van de fiets afgestapt met de leugen dat ik me niet lekker voelde, maar toen ik naar huis ging wist ik dat dit de laatste keer was dat ik ooit in een sportschool zou komen.

Dat was zo’n zeven jaar geleden en nog steeds durf ik niet te fietsen omdat ik bang ben dat ik er dood bij neer ga vallen. Ik mis de energie die het me oplevert en de ontspanning naderhand enorm, maar ik kan me er niet meer toe zetten. Vaak heb ik gedacht om haar nog een keer op te bellen en te smeken om haar opmerking af te doen als een grapje. In plaats daarvan wilde ik zogenaamd de eer aan mezelf houden, omdat elk weldenkend mens zou begrijpen dat ik het niet zo serieus had moeten nemen. Behalve ik, het gaat er nog niet in. Ik weet dat mijn dagindeling vaak meer energie vergt dan een half uur fietsen of hardlopen, maar dat is natuurlijk anders.

Ik heb bijna alle sporten geprobeerd naderhand, zolang het maar geen conditietraining was waarbij je dus zomaar neer kon vallen. In die jaren vol met coaching en therapie is de opmerking van de trainster degene die er bij mij het meest heeft ingehakt en mij er nog steeds van weerhoudt om het uiterste van mijn lichaam te vragen. Maar nu ben ik het spuugzat geworden, dus ik heb mijn principes overboord gegooid en heb de verkoper van een ‘goed onderhouden damesfiets’ gespamd met de vraag of ik alstualstublieft de fiets mag kopen voor tien euro boven de vraagprijs. Ik heb nog steeds geen reactie gehad. Deze man weet waarschijnlijk helemaal niet dat hij weleens mijn nieuwe held kan gaan worden.